15.08.2009

Eee?




Ağzının içini kaplayan epiitel dokunun yanağının iç tarafındaki kısmını dişleriyle koparıyordu.Aklına o çok sevdiği lise yılları geldi.Epitel doku örneğini mikroskopta inceleyişi...Güzel günlerdi.Şimdi ise çalışmakta olduğu çikolata fabrikasının aylık olağan ürün geliştirme toplantısındaydı ve canı fazlasıyla sıkılıyordu.Tek eğlencesi ağzının içini parçalayışı ve bu parçalayışla ortaya çıkan tuzlu tattı.Bir buçuk saat süren toplantı boyunca toplantıya katıldığı yegane zamanlar oylama sırasındaki el kaldırma ve akabinde indirme aktiviteleriydi.Toplantı bittikten sonra ise yavaş,geri geri giden adımlarla gönülsüz bir şekilde odasına doğru seyirtti.

Odasına girip masasına oturdu.Karısının henüz doğum yapmadan önceki haline ait fotoğrafa baktı.Bıyıklı dudakları arasından zar zor duyulan bir 'Piii' çekti.Mesafeleri kısaltan ultra megasonik alet olan otomatı kullanarak bir türk kahvesi istedi.Önceleri annesinin adeti olan 'her sabah mutlaka bir türk kahvesi içme' durumunu artık kendisi de yapıyordu.Kahvesi geldikten sonra bir yandan kahvesini içerken bir yandan da aynı gençliğinde çok sıkıldığı zamanlar yaptığı gibi elini izledi.

İş çıkışında eşini aradı ve ek mesaiye kaldrığını,gece gelemeyeceğini söyledi.Hemen başının yanında 3G reklamını taşıyan billboard'a bakarak 'Sikerleeeer' dedi.Bu telefon görüşmesi biter bitmez Tuğçe'yi aradı.Tuğçe'den gelen olumlu cevap üzerine içinde huzur bulduğu nadir yerlerden biri olan arabasına binip Tuğçe'nin evine doğru yola çıktı.

'Böyle bir hayatı düşünmemiştim' diyemezdi.Düşünmüştü.Yirmili yaşlarında sık sık gelecekte hayatının nasıl olacağını düşünür,varsayımlar üzerine onlarca farklı hayatı düşlerdi.Ve aslında şu anda yaşamakta olduğu hayat da o vakti zamanında düşlediği hayatlardan bir tanesiydi.

Severek,isteyerek evlendiği eşi evlilik sonrası gün geçtikçe semirmeye başlamıştı.Doğum sonrasında ise tam anlamıyla bir dobi haline gelip evrimini tamamlamıştı.Her gün 'Ebru Şallı'yle Ebruli' programı izleyip aerobik yapan,Tuğba Özay'ın pilates vcd'lerini,Tanyeli'nin oryantal vcd lerini eve depolayan eşi bir türlü aldığı kiloları veremiyordu.Bu fazla kilolar özellikle yaz aylarında çekilmez oluyor,yattığı yatağın şarküteri reyonu gibi kokmasına sebep oluyordu.

Özene bezene yaratılmış,karşı konulması neredeyse imkansız bir obje olan kadın vücudu bu haldeyken ;belediye otobüsünde tekin olmayan adamın yanındaki,herkesin birbirine ikram ettiği boş koltuktan farksızdı.İnsanlar rahat yerine ayakta gidip yorulmayı tercih ediyorlardı.Boş koltuk hiç bu kadar üzülmemişti.

Belki annesinin ölümü olmamış olsa hiçbir şey böyle olmazdı.Hayatında alabileceği en büyük iki darbeden biriydi bu.Diğeri de beşiktaş'ın kapatılması olurdu.Şükürler olsun ki Beşiktaş şanına yakışır halde dimdik ayaktaydı ama annesi ..

Annesi ölmüştü.Erol Büyükburç hala yaşıyordu ama Michael Jackson ölmüştü,annesi ölmüştü.Bu durum lüks içinde sürdürdüğü yaşantısından keyif almasını engelliyordu.Tuğçe'den bile keyif alıyor denemezdi.Tamam,güzel sevişme seansları mevcut ama yeterince güzel olmuyor hiçbirşey.

Bu yasak ilişkisinin bir gün yakalanacağını ve büyük ihtimalle terk edileceğini biliyordu.Yazın hangi tarihte tatile gideceğini,aldığı televizyonun borcunun ne zaman biteceğini,kestiği tırnağın ne zaman uzamış olacağını,her öğünde kaçta yemek yiyeceğini,haftasonu ne yapacağını biliyordu.Herşey planlı programlı.

Ağzı yarın akşama doğru aft denen yaralarls dolacak ve bu yüzden birkaç gün yemek yerken büyük sıkıntı çekecekti.Bunu da biliyordu ve buna rağmen hala bilerek aynı yeri bir yandan ısırıyor bir yandan da tuzunu emiyordu.

Herşey ama herşey planlı ve programlıydı.Herşeyin sonu belliydi.

Sürprize ise hiç yer yoktu.

Yirmisine dönüp içinde güzel bir evlilik yaşayan bir anne,büyük Beşiktaş ve bol sürprizin barındığı yeni bir hikayeye başlamak istiyordu.

Eğer elinde olsaydı..

27.07.2009

Bek tu dı füğçır (Postmatürenin Prematüre Hayatı)

Hikaye yazamıyorum.Asıl yapmak yazmak istediğim tür hikaye diye kudurup duruyorum biliyorsunuz.vakti zamanında bu blogda yayınlamış olduğum bir yazı vardı "postmatürenin prematüre hayatı" başlıklı.2008 mayısta girmişim yazıyı blog a.blog u takip etmeye geç başlayanınız olmuştur,eski yazılanlara bakmayanınız olmuştur.o nedenle ben hikaye yazabilene dek siz bu en sevdiğim yazımı bir daha okuyun istedim.uzun biraz fakat zaman ayırırsanız beni de bahtiyar edersiniz canlarım.

                                               POSTMATÜRENİN PREMATÜRE HAYATI

Öyle bir güneş var ki tepede aldığı nefesten bezdiriyor insanı.Annem,babam ve kız kardeşimin mensubu olduğu çekirdek ailemle Serçe model arabamızda güneye akıyoruz.Antalaya'ya...
Arka koltukta oturan NY Yankees şapkalı,bir elinde beyzbol topu diğerinde beyzbol eldiveni olan;sarı saçlı mavi gözlü,az biraz çilli,şirin mi şirin bir çocuk olsun da onun hikayesini anlatayım size isterdim.Ama maalesef boynu kirden halkalarla dolmuş,yenik tırnakları olan,çırpı kollarını ve bacaklarını bir vücut geliştirme sporcusu edasıyla kasten avdet-i afişe maksatlı açıkta bırakan tam yerbezi yapmalık atlet ve şort giyen,üstünde moda sayılabilecek tek şey topuklarındaki ışıkları yanan spor ayakkabılar olan,kesintisiz bir halde sümüğü burun deliği-dudak arasında asılı duran benim hikayemi okuyacaksınız.Yıl 1993...

Arabada "Güneye giderken" değil,o zamanın popüler şarkısı "Nankör Kedi"çalıyor.Bense,altı senelik ömrümde acıların en katmerlilerini yaşamışım gibi uzaklara dalarak eşlik ediyorum şarkıya.Bir müddet sonraysa salya akıta akıta dalıyorum uykuya.
Czirrie de czirrie sesi uyandırıyor beni.Gözümü açtığımda ilk gördüğüm şey yapraklı dizaynıyla bozuk 2500 TL oluyor.Amcam gülerek parayla cama vuruyor .İniyorum arabadan,amcam beni kucağına alıyor.'Nasılsın?' sorusunu beklerken 'Kamışa su yürüdü mü?' yle karşılaşıyorum.Alık bir halde 'Pipet!' diyebiliyorum.Fırçamtrak bıyıkları arasından dudaklarını uzarıyor,şakaklarıma konduruyor busesini.Tükürükleri terime karışıyor.Kamp kapısındaki karşılama faslından sonra kalacağımız odaya gitmek üzere kampın içine geçiyoruz.İşte o anda ilk aşkım geçiyor bisikletiyle yanımdan.Bağıl hızdan umumiyetle tiksindiğim için hangi hızda geçip gittiğini çözemiyorum ama tüm detayıyla kazıyorum beynime bu güzelliği.
Ömrümde ilk defa midemde garip şeyler hissediyorum.Güzel gibi,değil gibi.Akşam yemeğinden sonra durduğum yerde duramıyorum;hep bir kıpırtı , bir titreme halindeyim.Aşkın etkisinden oluyor galiba diye düşünüp önemsemiyorum.Gerçeğiyse gece anlıyorum.Aşkın tetiklediğini sandığım tüm bu fonksiyonlar meğer ishal belirtisiymiş.Ankara-Antalya yolu boyunca incir-su ikilisini beraber tüketmemin sonucu götümden işiyorum sabaha dek.Ertesi gün de değişen birşey olmuyor maalesef.Tuvalet-Yatak odası arasında mekik dokuyarak geçiriyorum tüm günü.Sonraki gün ise iyileşiyorum ve atıyorum kendimi dışarı.Amacım ilk defa aşk denen olguyu hissetmeme sebep kızı bulmak.
Çok geçmeden de buluyorum.Sahilde,denizin sığ kısmında 'Heidi'li çocuk bikinisiyle çimiyor.Beni farketmesi için mal varlığımı olanca haşmetiyle sergileyen slip mayomla çopada çopada koşuyorum denize doğru.Tam yanından geçip bırakıyorum kendimi çelik gibi suya.
Kızı merkez alarak yarıçapı beş metre olan bir dairenin yayı üzerinde bir sağa bir sola kulaçlar atıyorum.Tam merkeze geldiğim sıralarda dalış denemeleri yapıyorum.Çapın uç noktalarında ağzımın yarısını suya sokup priuffu prriuu sesleri çıkarıyorum.Ama ne yaparsam yapayım bir türlü dikkatini çekemiyorum.
Ben suyun içinde maymun olmuşken babası geliyor,kızını alıp gidiyor.Bakakalıyorum ardından.Kafama yemiş olduğum güneşin haddi hesabı şaştığından yarı sütlaç modunda terkediyorum denizi.

Akşam yemeğinde amacıma ulaşabiliyorum anca.Açık havada piyanist şantörümüz yemek müziği icra ededursun,biz de ordövrmüş,ara sıcakmış,ana sıcakmış ne gelirse 'günah olmasın' desturuyla tabağı sıyırana dek yiyoruz.İsmini dahi bilmediğim dilber ise iki yan masada ebeveynleriyle oturuyor.
Ne zaman ki yemek faslı bitiyor,insanlar tatlı ve meyve servisi öncesinde yemiş olduklarını yakma maksatlı atıyorlar kendilerini dans pistine.Ben de amcam tarafıdnan zorla kaldırılıyorum oynamaya.Fidayda eşliğinde mal mal el çırpıyorum.O sırada sol tarafımdan uzun ve hızlı bir halay üzerime doğru geliyor.Kçamıyorum.Ailemle arama sonu gözükmeyen bir halay giriyor.Bizimkilerle irtibat kuramıyorum.Rabbime bana yol gööstermesi için duacı bir halde kafamı kaldırıp yalvarıyorum.Bu sefer de disko topu giriyor araya.Rabbimle de irtibat kuramıyorum...
Arkama döndüğümde pistin orta yerinde mahsur kalmış ,benim gibi halay mağduru tahminen yaşıtım bir kızın poposu çarpıyor gözüme."Bari onunla irtibat kurmayı deneyeyim " diyerek yanına gidip eğiliyorum."Birşey mi düşürdün?" diye soruyorum.Kız doğruluyor,hakeza ben de öyle.Ve o poponun ilk aşkıma ait olduğunu öğreniyorum.Birşey düşürmediğini,sadece disko topundan yere vuran renkli ışıkları eli-ayağıyla tutmaya çalıştığını söylüyor.
"yar" diyip sineme sarmaya hazır olduğum kızın zeka özürlü olduğunu düşünemiyorum.Çocuğum çünkü,yetmezmiş gibi bir de aşığım.
Halay ortasında mahsur kaldığımız anlarda tanışıyoruz.Onun da benle aynı yaşta olduğunu,benim gibi Ankara'da oturduğunu ve yonca Evcimik'ten ölesiye tiksinirken Burak Kut'a derin bir sevgi ve saygı beslediğini öğreniyorum.Arkadaş oluyoruz.Halay dağılmaya başladığı sırada ertesi gün için sözleşerek ayrılıyoruz.

İki haftalık tatil boyunca 'yaz-buz'lar yazdırıyorum amcamın hesabına.Biri bana,diğeri ona.Arı Maya'nın ne kadar ulvi bir canlı olduğunu anlatıyoruz birbirimize.Öğlen sıcağında,herkesin güzellik uykusuna yattığı saatlerde ben,TRT 2'de rahmetli kıvırcık Bob Ross'un 'Resim Sevinci' programını izliyordum.İlk aşkıma hediye edebilmek için resim yapıyorum Bob'un öğütleri çerçevesinde.Yalnız işin kötü tarafı "Gel bak,şuradaki yalnız minik çalılığın harikulade gölgesinde oturalım","Hadi kumdan kalemizin yanına gizli,sessiz,şirin bir havuzcuk yapalım." şeklinde gay gay tümceler dökülüyor ağzımdan.
Bob Ross kanımda,kasıklarımda...


Her tatil biter.İnsan o iki haftayı hiç bitmeyecekmiş gibi yaşar ama biter işte.Onun tatili de bitiyordu.Sonraki gün Ankara'ya dönecekti.Bense Ankara'da da ifade edebileceğim duygularımı bekletemedim.Tatilinin son gecesinde dile geldim.
'Seni seviyorum' dedim,'Ben de...' dedi ama iki adım da uzaklaştı.
'Gel!' dedim,gelmedi.'Bari gitme..' dedim '..bundan daha fazla uzaklaşma benden"
Gitti!
Böylece normalinden çok erken bir şekilde çocukluğum bitti.

Bir daha kimse bu şekilde mantıksız,sebepsiz çıkıp gitmez hayatımdan sanıyordum.Yanılmışım.
Yirmibir yaşına geldiğimde karşımda duran kişiye 'Seni seviyorum' dedim, ' Ben de...' dedi ama bakışlarını uzaklara yönlendirdi,iki adım da uzaklaştı.
'Gel!' dedim,gelmedi. ' Bari gitme,bundan daha fazla uzaklaşma benden' dedim
Gitti!
Böylece de normalinden çok erken bir şekilde gençlik dönemim bitti.


SON


24.07.2009

27-5 yaş sendromu

Ne yapıyorum lan ben?Yaş olmuş 22 hala 60-70 kişiyle aynı anda,aynı sınıfa girip benden daha fazla sene okul okumuş,anlatmakta olduğu konuda benden daha bilgili bir insanı bir devamsızlıktan sınıfta bırakma tehdidi yüzünden dinliyorum.Tek tek bakteri isimlerini sayıyor,benim görevimse onları ezberlemek.

Yaratıcı adamdım lan ben,ölüyorum bu bölümde.Oz cadısı gibi.Eriyorum

Şimdilerde ise 'Food preservatives' denince "hıffzıssıhhh" diye kendi kendime gülüyorum,buna gülecek adam mıydım ben?

Ayakkabının içinin tabanı ya da çorabımın tabanı çok ısındı.Arada fark var biliyorum ama ben hangisinin ısındığını çözemiyorum.Ne olursa olsun iyiden iyiye yanıyor ikisinden birisi.Ürperip titriyorum.O sırada yoklama kağıdı geliyor.Ürpererek titreyişimin yarattığı vibrasyondan yararlanıp atıyorum titrek imzamı.Koskoca adam oldum imzama bakan 3 yaşında çocuğun kalemle ilk tanışmasında bıraktığı iz zanneder.Tam adımın karşısına imzamı atmakta zorlanıyorum zira aklım hala ayağımdaki önleyemediğim sıcaklıkta.Buna benzer durumu bir keresinde bir filmi anlatırken yan roldeki şahsın gerçek ismi olan Yadigar Ejder aklıma gelmediğinde yaşamıştım.Kafama takınca uyuyamıyorum bir de.O ismi hatırlayana kadar konsantre olmamı gerektiren hiçbir işi yapamamıştım.Şimdi de 'fatality rate' in neler olduğunu dinleyemiyorum aynı sebepten.Normalde sadece fatal sözcüğü dikkat kesilmeme yetip de artar normal zamanda aslında.

Çim biçme makinasının sesi uzaktan insana hoş gelir.

Huzursuzluk yaratmıyor en azından.uzayan çimi kısaltıyor.O olmasa,o sesi çıkarmasa nasıl olacak çim kısaltmak?Olmayacak.İşte böyle olaylar için soktumunun uzun bacaklı ingilizleri vital diyor.

Düğünde çalınan davul gereksiz,ramazan davulu gerekli.Düğün davulcusuna apayrı uyuzum zaten.Her şarkıya aynı ritmi ver,nasıl olsa gençlik bas gitara odaklanmış.Ritmbaz olmaktan uzak genşler.

Ahahhah hoca 'Adult' dedi.buna da güldüm.Hey gidi geçmiş,lise çağlarımda okulun porno tedarikçisiydim canyoldaşım Emin'im le beraber.

Sibel Kekilli!İyi ki Duvara Karşı da oynayıp meşhur oldun o dönem.Sayende millet tabldot yerken biz karşı lokantadan iskender söylüyorduk kendimize.

Casio F91 W'ma göre yirmi dakikalık bir süre var sınıftan herkesin çıkmasına izin verilmesine.Ömürden bir yirmi dakika.

Çok meme var sınıfta.Erkek başına 6 x 2 = 12 ayrı meme var yaklaşık olarak.Alıcı gözüyle bakmıyorum,haber değeri taşıyan bir unsur olarak gördüm bunu ve yazasım geldi sadece.Güzel meme yok.Favorili,bıyıklı kız memeleri var.Bu kızların ayak başparmaklarında kıllar da var.Baba ayağı gibi.

Erkek başına 6 x 10= 60 kız ayak parmağı düşüyor.Genellikle her altı kızın dördünün ayak serçe parmak tırnağı yok gibidir,hatta yoktur.(4 x 8)+(2 x 10)=52  tam ayak parmağı tırnağı var (Not : ayak fetişisti değilim,tam aksine ayaktan nefret ederim)

Son olarak Allah kahretsin ki erkek başına 5 zıbınlı kız var.Her 6 kızın 5'i göt çatalını bir musluk tamircisinden çok daha fazla önemsiyor ve götünü zıbınla sağlama alıyor.Zıbın açmaya çalışırken can veren gençlerimiz için bir dakikalık saygı duruşuna davet ediyorum seni ey okuyucu!

Saymaktan saygı,durmaktan duruşu

8.07.2009

PADAWAN (TWO)

Konseyin sekreteri,aynı zamanda Padme'nin ikizinin sevgilisi olan Edi Pak Bairaam bilgisayarının başındaydı.Ben de yanında türk kahvesi-sigara ikilisini götürüyordum.Canım sıkılıyordu.Edi'nin bilgisayara şöyle bi göz ucuyla baktım.Padawan oluşumun şerefine düzenlenen partide çekildiğimiz yüzlerce fotoğrafın içinden seçtiklerini facebooktaki Jedi fan sayfasına yüklüyordu.Sevgilisiyle olan bir fotoğrafını 'Bebishim ve Bennn:)))' şeklinde adlandırması beni 'iyi ki senin öğrencim değilim lan' düşüncesine itti.Yarım ağızla 'Beni de tegle usta!Eşe dosta havam olsun,bakarsın karı kız düşer' diterek sekreterlikten ayrılıp Master'ım Obi Bali Smail'in yanına seyirttim.

Obi Bali,kendine has kekremsi bir kokuya sahip odada kalıyordu.Odasına girdiğimde bir makineyle uğraşmaktaydı.'Merhaba usta yardım lazım mı?' diye sordum.Dübel istedi,çimento istedi,ingiliz anahtarı istedi.İstedi de istedi.Ne yaptığı hakkında da hiç bir şey söylemiyordu.Padawanlıktan çıraklık seviyesine düştüğüm hissiyatına kapılmıştım.Bu hissiyata kapılmama sarışın ustam Obi Bali'nin çömeldiği için açılan kıç çatalında gözüken kara göt kıllarının neden olduğu apaçıktı. 'Ustam!yengeye söyle bir tamirciye versin.Olmayacak,yapamayacağız biz bu süpürgeyi' dedim. 'Süpürge değil o.R2D2!Üstün bir robot türü.' dedi. 'Asimo gibi he mi?' diye sordum.Ondan daha akıllı,gubirik cibirik sesler çıkaran,çok daha üstün bir robot olduğunu anlattı bana.

Robot lafını duyar duymaz cebimden i-pod'umu çıkardım,açtım müziği,fulledim sesi,koydum kulaklıkları avucumun içine müziğin odaya yayılmasını sağladım. 'Çalıştır usta şu robotu iki tur. Az robot dans yapalım ,şu içinde olduğumuz kasvetli günleri biraz olsun unutalım' dedim. Sağ olsun kabul etti ustam.Ama 'Asıl robot dansı c3po yapar oğlum.İkisini de çalıştıralım bali.' diyerek çalışma masasının yanında duran örtülü cisme doğru yürüdü.O sırada ben " 'Bari' mi dedi yoksa 'Bali' mi dedi lan?" düşüncesine dalmıştım.Ustam örtüyü kaldırdı.Örtünün altından tam kro işi,altın sarısı bir robot çıktı. R2D2'dan daha bir robot duruyordu bu arkadaş ama.Obi Bali her iki robotun da 'On' tuşlarına bastı ve başladık birbirinden kıvak robot dans figürlerimizi sergilemeye.Dübidübi düp dup dibi dup diye oynadık.

Bu eğlencenin bize yetmediğini düşünen master'ım Issız Adam filminden sonra 'belki ekmeğini yerim lan' düşüncesiyle almış olduğu gramofona içinde Imperial March'ın da olduğu karışık plağı taktı.Karışık kaset yaptırıldığını biliyordum lakin karışık plağı ilk defa duymuştum.Herneyse ...

Imperial March eşliğinde 2 robot ve ustam kafa salladılar.Bense ellerimi horon pozisyonunda havaya kaldırıp alışık olduğum üzere kartal pençesi yaptım.Imperial March'ın ardından Tarkan'dan Dön bebeğim başladı.Kro işi robot meğersem duygu sahibiymiş.Oturdu ağladı koskoca metal yığını.Bir şişe yağ içti kederinden,kafası kıyak oldu.Bu şarkı bitince Haluk Levent başladı.Haluk Levent ile headbang'i ayrı ayrı düşünemediğimizden gayet slow bir şarkı olmasına rağmen Akdeniz Akşamları'nda kafa salladık,dil çıkardık,rakınrol forevır hareketi yaptıkSonra yorulduk ve müziği kapadık.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Padawan akademisinde ilk haftamdı.Deli gibi lightsaber kullanmak istememe rağmen henğz sadece etrafı tanıyor,güzel insanlık dersi alıyordum.Lakin etrafımdaki büyüklerimin konuşmalarından anladığım kadarıyla da ufukta bir savaş bizi bekliyordu.Bu durum ben ve benim gibi padawanlara hissettirilmemeye çalışılıyordu.Kendimi tutamadım ve götte durmaz zırt osuruk edasıyla Master Yoda'nın huzuruna çıktım.Her ne kadar bana söylenmese de bir savaşın bizi beklediğinden haberim olduğunu belirttim.Yoda: "Dedi bize 'Don't make me destroy you!'Olacak bir savaş kaçınılmaz fakat bilmiyoruz biz ki zamanı ne zaman?" dedi. 

"Yoda hocam!Havlayan itoğluit ısırmaz korkmayın.O oradan ulusun dursun,dert etmeyin siz.Fakat bana dengeleri jedi'lar yönünde değiştirebilecek biri olduğumu söylemiştiniz.Şimdi savaş çıksa birşey yapamam ustam.Oturur düşmana güzel insanlığı öğretmeye kalkarım anca.Sizden ricam bana artık hızlandırılmış bir kurs başlatsanız  da bir an önce uçak binsem,kılıç kuşansam,yardım etsem sizlere." dedim.

Yoda beni haklı buldu.Yamrı yumru elleriyle Obi Bali Smail'e,bana hızlandırılmış kurs vermesini rica eden bir mektup yazdı ve ustama vermek üzere bana teslim etti.Elini öptüm ayrıldım huzurundan.

Artık beni bir hızlandırılmış kurs ve ne zaman başlayacağı belli olmayan bir galaksi savaşı bekliyordu.

                                                                                                                   2. BÖLÜMÜN SONU

2.07.2009

Behçet Kan Ağlıyor

'Karnım ağrıyor','Hastayım ben bugün' gibi kıvırma çabalarına başvurarak, delikanlı gibi 'Ben regl oldum abilerim ablalarım' diyemeyen kızlarımızla tartışma içine girdim.

Kızlarımız benim duymayı istediğim söylemlerin toplum içinde dile getirilmesinin hoş olmadığını savundular lakin benim anladığım kadarıyla bu bir kıvırma.Zira bu tartışma boyunca kızlarımızın ağzından asla 'REGL' kelimesi çıkmadı,bunun yerine 'adet','aybaşı' gibi eş anlamlı sözcükleri tercih ettiler.Şimdi benim koyduğum tanıya gelirsek bence Türk kızları 'regl' diyemiyor.Dilleri dönmüyor.Erkeklerin mastırbasyon,mastürbasyon,Mr.Bison demeyi becerip masturbasyona gelince dillerinin dönmemesi gibi bir durum.Utanılacak bir şey yok kızlar.Ayna karşısında ağzınıza naftalin koyarak 'Regl' deme pratiği yapınız.Olacak.

Tüm kızlarımızı o dönmeyen dillerinden öperim

26.06.2009

İşi Billie Jean İşe Gitmiy Jean


Alışık değilim böyle birşeye sanırım.Her ölüm haberi kuşkusuz üzer insanı ama bir efsanenin ölüm haberiyle ilk defa karşılaşıyorum.Bir Kurt Cobain,bir Freddie Mercury ölümünü hatırlamıyorum haliyle.Layne Staley öldüğünde de grunge dan bihaberdim henüz,yoksa travmalardan travma beğenirdim kendime.

Şimdi anladım o duyguyu.Hayatımdaki en büyük darbe Pascal Nouma'nın Beşiktaşkımdan gönderilmesiydi.Şimdi şükrediyorum Pascal yaşıyor lan hala.

Şu konserleri bitirip de göçeydin be hacı diyorum içimden,herşeye rağmen R.I.P Michael

19.06.2009

Sikerim böyle aşkın ızdırabını


Üç canlı oturuyordu masada. Faruk, Gül ve gül. İkisi can çekişiyordu: Faruk ve gül. Masanın diğer sakini Gül'ün ise keyfi tıkırındaydı. En istediği şeyi gerçekleştirmiş, erkek arkadaşına çiçek aldırmayı başarmıştı. "Gül'ün ellerinde madem gül, sen niye can çekişiyorsun a be nazgul?" demeyin Faruk'a. Erkek okuyucularımız bilir ki çiçek veren ve çiçek verilen yan yana durdukları müddetçe çiçeğin kimin elinde olduğunun bir ehemmiyeti yoktur.

Çiçek, her ne kadar çiçek verilenin ellerinde boy gösterse de herkes bilir ki aslında yanındaki denyo tarafından -ki bu oğlan tarafı olmaktadır-hemcinsi miyyonlarca erkeği zor duruma düşürerek alınmış-verilmiştir.

Bu farz-ı misal Faruk arkadaşımız cidden kız arkadaşını seviyor olabilir, seksi seviyor olabilir, veren el alan elden üstündür atasözünü seviyor olabilir ya da bunlardan tamamen bağımsız olarak kendine has bir denyo olduğundan farklı şeyler denyor olabilir.

 --------------------------------------------------------------------------------------------- 

Öyle ya da böyle biz erkeklerin bir çiçek sorunsalı mevcut efem . Hanım kızlarımız bir şekilde ömürlerinin bir döneminde bizden kendilerine çiçek almamızı talep ediyorlar. Ben etmedim, etmiyorum deme ablacığım sen de ileride edeceksin bilmiyor muyuz sanki? Eminim hiç olmadı iki laf arasında mezarıma şu çiçeklerle gel diyip mih mih mih diye ağlarsınız.

Bugüne kadar camının önünde, balkonunda saksıda çiçek yetiştiren kız arkadaşım olmadı. Şimdi yanlış bilgi de vermeyeyim ilkokulda bir kız arkadaşımın çim adamı vardı. El becerisi(sanırım dersin adı buydu, skimtrak bi dersti zaten koyun götüne) dersinde beraber yapmıştık ve her kendini çılgın fikirli ve komik sanan insan gibi adını ‘Recai’ koymuştuk, çok da gülmüştük. Konumuz bu değildi, sapıyoruz. Efenim kız arkadaşlarımızın bu çiçek sevişlerini bir ölü sevicilikten ayırt edemiyorum maalesef. Tutup kolundan gülün membaı olan güzide ilimiz Isparta'ya götürsen,'Al dalından kokla beybi!' desen burun kıvırırlar ama ser önüne 10 tane gülün lime lime olmuş yaprağını seninle sevişecek delik ararlar. Gülün fidesi değil dalından kopmuş hali mühimdir kızın gözünde.

Ek olarak sadece çiçeğin ölü olması yahut can çekişir vaziyette olması da yeterli olmamaktadır. O çiçek mutlaka sizin ellerinizde bir süre taşınmış olmak zorundadır. Kadınlar, ceplerine para sıkıştırıp 'Git istediğini al balım. Fiyattan korkma sakın! Hangisini seviyorsan…' diyen erkeklere gözyaşlarıyla sert cevaplar verirler. "Çiçeğin alınış, veriliş aşamaları arasında 'mutlaka erkek o çiçeği taşıyacak aga' " adlı kuralı uygulamadığınız takdirde dünyanın tüm çiçeklerini öldürüp verin kız arkadaşınıza ama işleminiz asla onaylanmayacaktır.

Biz erkekler arasında bu tip ‘olmazsa vermem’ diye nitelendirebileceğimiz bir durum yok. Arada öpüşüp sevişelim, damsız girilmeyen yere girelim, ilerde bir gün olur da evlenirsek bekâra verilmeyen evde oturabilelim, bilumum lokantada bulunan ‘Aile salonumuz vardır’ tabelasından nasiplenelim diye kadınlarla beraber olmaktayız. Ve bu beraberlikte yukarıda saydığım nedenler dışında maddesel olarak herhangi bir şey beklememekteyiz. Tam bir anket çalışması içine giremedim ama 15–20 erkekle yaptığım konuşmalarda hepsinin çorba derdinde olduğu; çiçekmiş, maymunmuş, duvarmış vs en ufak bir şeyi (seks vazifesi hariç) kadınlardan beklemedikleri yargısına ulaştım.


E şimdi sevgili müridlerim!

Ben dahil çevremdeki hemen her erkeğin kadınlara çiçek alayım, vereyim, mutlu olayım, mutlu edeyim gibi düşünceler içinde olmadığı bu kadar açıkken; buna ek olarak benim gözlemlerime göre bu iş bir nezaket göstergesi olarak adlandırılmasa hiçbir erkeğin de bunu yapmayacağına da eminim. Hal böyleyken de acaba böyle bir çiçek verim olayını ‘Abi bu bitkiyi kız kısmısının eline tutuşturuyoruz nazikliğimizden yenmiyoruz’ şeklinde çevresine yayıp bir kadın ‘olmazsa olmaz’ı, bir işkence,bir beyefendilik göstergesi haline getiren puşt kim peki? Ben böyle bir kuralın hukukun nereden çıktığını araştırdım. Yıllar yılı havuçla beslenerek bakıp sapasağlam tuttuğum gözlerim 13 numara miyopa kaydı, astigmat aldı başını gitti velhasıl mukadderat herhangi bir kaynakta sevdiceğine ilk çiçeği veren orospu çocuğunun vesikalığını bulamadım, 'Adını bulsam kâfi, gerisini facebooktan devam ederim.' dedim. O da yok. Hangi arama motoruna ‘kadınlara çiçek verme ipneliğini başlatan orospu çocuğu’ diye yazsam karşıma ‘Çiçek aşısı ilk kez Lale devrinde yapıldı’ yazısı geldi. Boşverdim artık ben de.Kaderimizse çekeriz.

Bu yazının sonunda ellerimi göğe uzatıp: ‘Rabbim! Elimizde veya yanımızdaki kızın elinde çiçek var iken bizi bir tanıdıkla karşı karşıya getirme ne olursun.’ diyorum

Amin

edit:şimdi yukarıdaki fotoğraftaki organizasyonu yapan da var.E bunu yapanı o uslanmaz çükünden nerelere asalım?Düşünün.Uğruna bu organizasyon yapılan kız bu oğlanla %99 bir ilişkiye başlar,İlerde durum nolur?Belli değil,lakin ayrıldıkları takdirde kız bulacağı yeni sevgiliden böyle organizasyonlar istemez mi?Böyle böyle beklenti yükselse ne olur?Elde çiçek taşımaktan dahi tiksinen biz mantıklı bünyeler nice hallere düşer?Gül döktüm yollarına adlı konsepte alışmış bayan bir papatya demetiyle doyar mı bu kareyi gördükten sonra?

Efendi olalım.İleride alıcam ben sana çiçek diyerek dişi bedenleri oyalayalım.O vaat edilen vakit gelince de iş dönüşü aldığımız karnıbaharı tutuşturalım dişinin eline.'Al sana çiçek! 7.caddenin oradaki havuzun etrafında var bunlardan hep küçümseme' diyelim.Haydi bugünden itibaren dişilerin beklentilerini minimuma indirmeye başlayalım,onları oyalayıp bu çiçek verme adetinden kendimizi sıyıralım.