Kalp Kırma Nehri Kıyılarında

Bir insanın mesela yan masadaki tuzdan bahsedelim. Bir insanın yan masadaki tuzu alması için başka bir insanı kullanması kadar mide bulandırıcı şey az bulunur. O yan masadaki tuzu almanız karşılığında size maaş verilse dahi...

Ama insanlar buna alışarak büyüyor. Bir amca, bir dayı tarafından sigara için bakkala yollanan çocuk. Anne-babası tarafından ekmeğe yollanan çocuk.. Sanki o anne-baba, sırf o ekmeğe gitmemek maksatlı üremiş gibi. Tabi çevredeki tüm ana-baba aynı fikriyatı savunur olunca, bir ebeveyn tutup da çocuğunu göndermek yerine ekmeği almaya kendi çıksa çocuk 'Hayırsız' oluyor, 'İçip içip anasını babasını dövüyor' oluyor. Ebeveynin kendisi 'Çocuğuna terbiye verememiş.' oluyor. Varsa bir ihtiyacın, aklına da geldiyse siktir git al-gel. Yok. Çocuğun uyanmasını bekleyecek illa. Kendi zevkini, ihtiyacını ertelemeyi göze alıyor sırf sosyetesi sarsılmasın diye.

O çocuk ekmeği alıp gelende bir de aklına gazete ihtiyacı gelenleri var bunların. 'Aaa git gazete de al hadi bakayım.' diye sikiyor çocuğun bi sıkımlık canını. Ya da çocuk normal tava ekmeği alıp gelende 'Aaa susamlısından alsaydın. Hadi al-gel sana zahmet.' diyebiliyor (O 'Sana zahmet' diyen dilleri dil görmeyesice).

Ha bu çocuk da kendinden 1-2 yaş küçük kuzeni bilmemnesi geldiğinde o minik dimağı bir yerlere yolluyor, anasından babasından dayısından alamadığı hıncını o garipten alıyorsa onun da tıynetini sikeyim o ayrı. O çocuk sabah akşam ekmeğe gönderilsin. Fırıncının kızı olsun da filmleri çekilsin. Umut Sarıkaya'nın bir karikatüründe de geçen 'Fakat dar gelirlinin daha dar gelirliyi ezmesi..' şeklindeki tepkinin örneğidir o büyüklerinin getir götürünü yaparken kendinden bir yaş küçük çocuk eline geçer geçmez o zavallıyı işe güce koşturan çocuk.

Senin dayı kere fantazilerini, emirlerini..

Bak Getir Götür İsmail çıktı bir de. İsmail abi, Varsayalım İsmail, İsmail şarkısında bahsedilen İsmail, İsmail Özkısaoğlu gibi çok güzel İsmail'ler mevcutken yer kürede sen ne büyük orospu çocuğuymuşsunki filo kurucam hırsıyla aldığın bir emir ile arkadaşına terlikle dalabiliyorsun. Altında çalışacak çocuk işçiler alıp, minik minik bünyelerin iki günlük tatilini, iki gramlık tadını tuzunu, oyun oynayarak zekalarını geliştirme fırsatlarını ellerinden alan kapitalist orospu çocuğu!! Bir de o arkadaşlarına güvenmemesi yok mu; adeta Ermeni, Alevi, Kürt vatandaşların kapılarına işaret koyan faşist, ırkçı itler gibi arkadaşlarını balonla işaretleyip her işçisinin sürekli çalıştığından emin olmaya çalışması yok mu. Sen kimsin lan? Şimdi o çocuklar da tam oyun çağlarında İsmail tarafından kapitalizmin kölesi olarak kullanılmaya başlandıkları için oyun oynayamayınca zekaları da tam gelişememiş sanırım. Bir olup İsmail'e ağız burun girmeyi akıl edemiyorlar. Ya da belki 'Sonuçta ekmeğimizi veriyor lan' diyerek bir saygı duyup dövmüyorlar İsmail'i. Bu ikinci şık da olabilir nedeni. Bilmiyorum tam, ilgilenmiyorum da. Arkadaşlarıyla çalışmasın demiyorum, çalışsın yine. Ama arkadaşına güvenmiyor, balonla işaretliyorsa eğer o arkadaşını işçisi olarak görüyordur. Ayırt etmek önemli. Sonuçta at ile eşeği ayırt edemeyen anasıyla avradını da ayırt edemez demişler.

Efendim ben konudan saptım farkındaysanız. Ha farkında değilseniz de sizi buraya ne için toplamıştım şimdi kalkmış Getir Götür İsmail adlı bi sütü bozuğa sövmelerimi dinletiyorum diye uyarayım.Yazının ana fikri totalde ilk dört paragrafın tümü aslında. Köşeli cümlelerimi bağışlayın. Haziran'ı da bekleyin. Benim gibi...

Coloranti

Organize olmayan, gayet savruk; kimine sorsan doldur boşalt diyeceği, kimi ise 'Brian Clough demiş ki: "Tanrı futbolun havadan oynanmasını isteseydi gökyüzünü çimle kaplardı." şeklinde bilgiççe oynadığım oyunun tarzını eleştireceği bir tarzda yarin gönlüne hücum ediyordum. Fakat şimdi doğruya doğru, mini ceylanım nasıl da güzel Catenaccio yapıyordu. Nasıl da engelliyordu göğüs kafesinden içeri dalma girişimlerimi. Tüm taktiğimi, planımı değiştirmem gerekiyordu. Oyun durursa planlarımı gözden geçiririm diye düşündüm ve en sonunda dayanamayıp sahaya meşale attırdım, cisim attırdım. Yetmedi bir de ana-bacı ortaya karıştırmalı sövdürdüm. Oyun durmuştu nazarımda. Bu duraklamayı fırsata çevirip yarin kulağına nasıl damlayacağımı düşünmeye başladım, planlar yaptım, kaleler yıktım devletler kurdum, metaforlarla seviştim. Yine de kısa bir soluklanmaydı sadece.

Mallar hazır mı amına koyim?

Oyun tekrar başladığında ise onca analizi, onca planı boş yere yaptığımı farkettim. 3-4 dakika düzenli hareket etsem de 4. dakikanın sonunda yaradana sığınıp yine uzaylıyordum topu arş-ı alaya. Kadim dostlarımdan şimdi ben burada adını verip de efenime söyleyeyim birini aradım. Durumumu anlattım. 'Baktın olmuyor, bakmayacaksın' dediği anda yüzüne kapadım telefonu-ki bilen bilir en sevmediğim şeylerden biridir yüze telefon kapamak. Sonra en sevmediğim şeylerden bir diğerinin kalp kırmak olduğu aklıma geldi ve dostumu geri arayıp 'He tünelden geçtim de şey oldu demek. Bu söylediğin çok doğru canısı, bakmıyorum madem ben bundan kelli.' dedikten sonra ok, kib, bye, aeo diye de ekleyerek telefonlarımızı küsüşmeden kapadık.

İstanbul'a geldiğim günden bu yana konuşacak kimsemin olmadığı konusunda kah twitter hesabımdan, kah buradan yakın yakın yakınıyorum. Şimdi insan böyle yabancı diziler izleyince de görüyor oradaki derdi olan insanları, ne bileyim aklından geçiyor 'Vay...' diyor '...bak adamın en ufak derdinde hemen arkadaşı koştu geldi. Kız gibi bir saat konuştular sadece bir konu hakkında, adam da arındı dertten tasadan püripak oldu.' . İmreniyor insan. Hoş zaten ben fazla çençen konuşan bir adam da değilim ya işte hiç konuşmayınca insan arıyor. Ben de bu muhabbet açlığıyla eskiden hiç konuşmadığım, sadece kendisine almak, edinmek istediğim şeyi iletmekle yetindiğim esnaf camiasıyla önceleri kuru bir 'Nasılsın'la başlayan muhabbetlerim sonucu son zamanlara doğru hangi gün hangi malın geleceğini dahi bilebilecek kadar samimi oldum. Baktım dost meclisinden uzak kala kala uzak olmuşuz, derdimi gidip esnafa açmaya karar verdim.

Bakkal (Temsili)

Hemen sokak başındaki bakkala gittim. Biraz nazlıydı bu esnaf. Ben biraz konuşunca 'Ne vardı?' diye soruyordu hemen. Adeta rusa gider gibi bakkala gidiyordum. Bir paket sigara karşılığında acayip muhabbet ediyorduk. Cebimde yarısı dolu paketim olmasına rağmen Caferciğim'den bir Camel White istedim umarsızca. Yüzüme bile bakmadan sigaramı da para üstümü de verdi. Ücreti en başından verdiğime göre artık sıra muameledeydi. Nasılsın dedim cevapladı, naptın dedim söyledi, işleri sordum yakındı, bir kız var dedim 'Buyrun!' dedi. Hay bin kunduz ki o sırada dükkana müşteri girmişti. Tam da açılıyordum Cafer'e. Müşteri gider gitmez 'Cafer abi' dedim. Kafasını iskambil kağıdı şekindeki çakmakların arasından uzatıp 'Oo hoşgeldin, naptın?' dedi. Cafer'in hayatında toplama-çıkarma işlemindeki sıfır gibiydim. Cafer'le ben toplanınca yine Cafer oluyorduk Cafer için. Ben günlerce boşuna hayaller kurmuşum Cafer'in sağındaki sıfır olmakla alakalı.

Ben böyle baya bi içlendim ama Cafer yüzüme yüzüme aşırı gülüyordu. Ben ona ısınalı çok olmuştu ama sanırım o tam da o anda bana ısınıyordu. Canı sağolsun dedim ama yüzüme bu aşırı gülmesini ben sonradan imalı gülme olarak anlamaya başladım. 'Ne var Cafer dayı? Ne gülersin böyle mmh mmhh?' diye sordum. Oturdu 15 dakika anlattı sağolsun. Benim böyle esnafla mal geliş gidişlerini, memleket meselelerini, yöresel yemekleri ve Türkiye'nin en soğuk havası şuradadır-buradadır'ı konuşmam sırasında rahatlama maksadıyla araya sıkıştırdığım ve dinlenmediğini düşündüğüm aşk hayatım tüm esnaf tarafından can kulağıyla dinlenmiş meğerse. Benim kendime ne yüce bir cenabet, sağa sola ise bulunmaz bir nimet olduğuma karar getirmişler. Evde kalan, nişanlısı terkeden, yatalak, engelli kim varsa tek çare beni görür olmuşlar mahallede meğer. Ona baktım sevgili buldu, buna tutuldum 'Ne ölüme ne ölüne' diye giden erkek arkadaşı geri döndü, şuna baktım nişanlandı, buna gönül kaydırdım evlendi şeklindeki yaşanmışlıklarım fazlasıyla benim ululardan bir ulu olduğumu düşündürtmüş. Fakat asıl, en son hikayem olan Şeyma'yı evermek inanılmaz yankı uyandırmış. Yakın dostum Şeyma'nın benim cenabetliğimden faydalanma maksatlı 'Sevgili gözüyle baksana bi bana, bi gönlünü kaydır hele benden yana' demesi, benim şöyle bir bakış atmam ve 'Oldun tamam, haydi git ve aşklara yelken aç deli kısrak' diyip Şeyma'yı gazlamamın akabinde Şeyma'nın 1 hafta gibi kısa bir süre içinde eli yüzü düzgün, sağlam bir adamla sevgili olması mahallelinin iştahını kabartmış. Cafer'in dediğine göre tüm sevgiye, sevgiliye aç olanlar bana gelebilmek için Cafer'den haber bekliyorlarmış. Mahalledeki tüm bıyıklı, şişman, engelli, kusurlu evde kalmış her türlü bayan evimde muayene olmak için bendeniz Demirbey Hazretlerinden olur bekliyormuş. Cafer kendisine 'He' dediğim takdirde toptan mahalleyi, ek olarak memleketi Sivas'ı komple buraya yığabileceğini, ayrıca Bağcılar tarafında da hatırı sayılır kalabalıkta bir çevresi olduğunu; menajerliğimi yapmasını kabul ettiğim anda bana paraya para dedirtmeyeceğini belirtti. Düşünmek istiyorum diyerek çıktım bakkalından. Arkamdan belli belirsiz 'Papel mi desek?' diye bağırdığını duydum. Papel'e güldüm.

Coloranti

Bakkal ile ev arasındaki 200 metrelik mesafe boyunca normalde beni gördüğünde kaldırım değiştiren dişilerin, tıpkı Cafer gibi bana gülerek, mmmh mmmmmh diye dudak büküp göz süzerek-gerdan kırarak üzerime doğru geldiklerini gördüm. Sonra neden bilmem, O'nu gördüm. Ne işi vardı Maltepe'de, benim bi kutu sigaraya adam siktirdiğim diyarlarda. Bir Nişantaşı'na bir Etiler'e yakışan güzelim ayacıkları neden Süreyya Plajı asfaltını adımlıyordu. Sosyeten batsın Suzan Suzi diye bir İsmail Türüt şarkısı söyledim içimden. Andım adını yüksek sesle, tepkisi değişmedi. Demekki o değildi. Halüsinasyon gördüğüme ikna oldum. Güle güle bakıyordu yüzüme, diğerleri gibi de kırıtıyordu. İyice yaklaşınca 'Beni de eversen ya!' dedi. Aklımı çıldıracak gibi oldum. Nazlı yarim adeta 'Gel pezevenkliğimi yap' diyordu. 'Demirbey hazretleri bana da alıcı gözüyle baksan ya, kısmetimi açsan ya. Yaparsan bi sen yaparmışın, duydumki sen ululardan bir uluymuşun. Kurban olayım bak bana alıcı gözüyle, aç şu kilit kilit üstüne kilitlenmiş kısmetimi.' dedi.

'Kitli kalasın vay, kilitlere gelesin oy
 Kimseler alamasın seni, bana kalasın diloy loy' diye içli bir türkü çığırdım.

Annen ve Ben - 2

"...
"Sonra?" dedi.
Sonra yok hiçbir şey. Zaten masada duran bir tüm ekmeğe bakıp bu yetmez diyorsa biri ona yoktur hiçbir şey. Olmasın istiyordur. "Elma başkasını seviyor diye sen de başkasını sevmek zorunda değilsin" dedi. İlk 'başkası' nın kim olduğunu biliyordu, fakat ikinci 'başkası' iki tarafa çekilebilirdi. Elmanın sevdiği bir başkası, yahut başka bir elma...
Bu anlam karmaşasını yaşadığını iletti. Anlam karmaşasını çözmeye çalışırken çok fazla 'başkası' dediler, birbirlerine canısı diye seslendiklerinden ortalık canısı ve başkası menşeili patlak 'S' lerle doldu. Islık gibi üflenen 'S' ler de oluyordu arada. Takılmadılar. Birbirlerini tanıdıkları için tükürüklerinden tiksinmiyorlardı. Bir de O'nun tükürüklerinden tiksinmiyordu. Sonra onun ayağından, onun koltuk altından, onun ayakkabısından, onun el parmakları arasındaki perdelerden... Liste uzar gider. Aynı parmak arası perdelerini al koy başka bi kıza, hem de alımlı olsun.. Ondan tiksinirdi. Ama bundan tiksinmiyordu.

Sonra insan neden insana aşık oluru tartıştılar. "Milyon tane insan görüyorsun, tanıyorsun. Neden bi ona gönlünün bam teli tir tir titriyor?" diye sordu. Kim beşyüz'de final sorusunu görmüş olmanın heyecanı basar gibi oldu bu soru karşısında. Sonra farketti ki ödülsüz, cevabını verse dahi ertesi sabaha unutulacak bir soruydu bu. Derin bir nefes çekti, doluydu. Mona Lisa'nın heryerde dolanan onlarca röprodüksiyonunu almak varken Louvre'da yatanını çalmaya heves ediyordu her gönül mevzuunda. Başlarda çalabileceğine inanmıyor, çalmak için bir sürü mantıklı plan yaptıktan sonra da çalmaktan vazgeçiyordu. Çalmaya yeltenip de yakalandığı hiç olmamıştı bu yüzden.

Nedeninden niçinine, nasılından ne zamanına, niyesinden neredesine o kadar çok soru vardı ki.. Hoş, cevaplaması için belki bir ömrü vardı ama ona 15 dakikada kağıt teslim etmesi lazımmış gibi geliyordu..."

Babanın böyle günler yaşayıp, yukarıda yazdığım gibi kendi kendine konuştuğu zamanlar da oldu. Benim şarap çanağına sıçma amacı güden cümleler kuran arkadaşlarına gözünü karartıp dalma. Ha hoşlandığın kız etraftaysa dal. Ha ama vücut mücut geliştirmeye gitmediysen çiroz halinle, hele emanetin kumanetin yoksa yine dalma; rezil olursun bu türlü. Yani kızsal sebeplerin yoksa dalma canısı. Getireyim suratına pisle pezevengin bile diyebilirsin. Ama bil işte, ben evde mutsuz, sessiz, dalıp dalıp giden bi halde oturuyorsam bil ki doğru anneyi bulamadan sırf sana sahip olabileyim diye girmişimdir o evlilik işlerine. Öteki türlü dünya yansa gram keyfinden bişey kaybetmeyecek bir sefa pezevengiyim ben. Turnusol kağıdı yapalım senle bir tane bak:

Eğer annen doğru anneyse ben sana her gece, sen 'Bön ortuk böyödöm bobo yooo' diye sikik ergen sesinle şikayet edene kadar kitaplar okurum. Başka zamanlar annene...
Ama yok değilse, alelade bir kadınsa sadece sana kitap okurum geceleri, onu da görev gibi sürekli 'Uyudun muuu?' diye sorarak yaparım muhtemelen. Annen kim olursa olsun sen benim çocuğum olacaksın. Soğukluğumu üzerine alınma. Soğukluğumu annen de üzerine alınmasın aslında. Soğukluğum kendime..

Seni çok seven baban

(Yazıyı okurken, okuduktan sonra artık nasıl denk gelirse ' Sakin-İlk Yara ' yı dinlersiniz.)

ÖSYM Şipşak'ı

Annem sınava gireceksin dedi dayı. Tam tarih saat verin de, geleyim hallolsun.

Final Inception = Limbo

  Ertesi gün düğün vardı. Alışveriş merkezinden çıkar çıkmaz hemen gidip açılayım istedim. Sonra bu akşam kınası vardır, erkekleri kınaya almazlar diye düşünüp bu açılımı bir gün sonrasına erteledim. O gece Oktay'ın evinde zaman geçmek bilmedi. Sürekli düşünüyorduk. Önce Oktay sordu: "Cansever'i mi yoksa Elvan Abeylegesse'yi mi?". Yekten 'Cansever' dedim. Sonra ben sormaya yelteniyordum ki Oktay ikinci soruyu yöneltti: "Yüzü, üst tarafı dünyalar güzeli ama bacaklarını bir kazada kaybetmiş kadını mı yoksa bacakları görkemli birer sütun güzelliğinde ama üst tarafı leş bir kadını mı?". Bu soru beni zorlamıştı. Oktay farketmeden telefon jokerimi kullanıp gizli gizli mesaj atarak Çakıl'a fikrini sordum. Çakıl'dan gelen cevap "İkisini birden yapabiliyor muyuz?" şeklindeydi. Çakıl'ın ölüseviciliğine küfrettikten sonra düşünmekte olduğumuz konu başlığının yanlışlığını farkettim. "Ajan o değil de asıl öbürünü diyeceğim sana. Biz yarın hangi ara akıl çeleceğiz. Sabah evden kızı çıkarırlar, sonra bunun kuaförü, komplesi var, sonra fotoğraf, sonra nikah, sonra düğün, sonra gerdek. Biz ne ara gönlümü titretenin kulağına üfleyeceğiz adımızı?"


...


         Sonra vazgeçtik. Tam da yukarıdaki soru işaretini ekrana dökebilmek adına klavyeye sağ el işaret parmağımızla bastığımız anda vazgeçtik oldurma çabalarından.

         Canımız sıkıldı. Yüzük de hayaldi zaten, o da... Blogdaki herşey de... Hayal etmek güzeldi de hayal ettiğin şeyi hakikat sanmaya başlamak fena. Hayal bile kurasımız gelmedi sonra.  "Ah..." dedik "...4,5 yıl sırf hayal etmişiz burada. İşi, gücü, gerçeği bırakıp onu, bunu safi hayal etmişiz ah!"

        
      Ah Müjgan ah!  



        (Bağıl hızı uygulamalı anlatan Ah Müjgan Ah videosunu da verelim. Misal Hüsnü burada sabit, bu nedenle Müjgan sabit bir hızla Hüsnü'den uzaklaşır. Bir süre sonra Hüsnü de döner gider Müjgan'la ters istikamete. İşte o zaman Müjgan'ın gidiş hızı istediği kadar aynı seyretsin, Müjgan'la Hüsnü birbirlerinden çok daha hızlı uzaklaşmaya başlarlar. Soundtrack ise yok.)

EvlenMac Menü İstiyorum. Bi Boy Büyüsün!

Gösterdiği ayakkabıya baktım. Kuru bir 'Güzelmiş' le geçiştirdim. 'Kendimize mi bakıyoruz it, tak geçir ayağına, bak bi şuna' diye sinirlendi. Kırmadım, geçirdim ayağıma. Çok klasik olduğunu düşündüğümü belirtip çıkardım. İçinde geçen küfürleri az biraz seçebildiğim birşeyler mırıldanarak uzaklaştı yanımdan. Gittim, bir halı saha ayakkabısının yanında durdum. Yıllardır yapadurduğum espriyi yinelemek için Oktay'a seslendim. 'Ajan bak bunu alalım bana. Hem kumaşın altına da giyilir ehehe mehehe' diye güldüm. Gülmedi. Yüzüme dahi bakmadan 'Sigara içicem ben' dedi. Bırakmadım peşini, ben de içeyim diyerek yanına koştum. Alışveriş merkezinin balkonuna çıkmıştık. Sigaralarımızı yakıp korkuluklara dirseklerimizi koyarak kah aşağıdaki otoparka, kah karşımızdaki ormana bakmaya başladık.

"Evdekilerden birşey mi giysemki? Hem boşa masraf, civelek gibi orta yere çıkıp oynayacak halim yok ya. Bi yerde gönlümün titrediğinin düğünü. İçer otururum. Ayağımı, ayakkabımı da gören olmaz.' dedim. Ayağımdaki ayakkabılara baktım. Giyeceğim takımı düşündüm. Zihnimde canlanan görüntü gayet hoştu, giysem giyilirdi. Ama tabi bir de eve gidip prova yapmak lazımdı. Ben bunları düşünürken neredeyse sigaranın sonuna geldik, oysa hiç konuşmuyordu. Oktay uyurken konuşmazdı, bu durumdan da haliyle korkmazdım. Ama böyle alışverişe çıkmışken, kaynatması güzel bir ambiansta geziyorken susuyor oluşu beni korkutuyordu. Acaba bu mimarisi gayet hoş, nezih, şehrin en elit alışveriş merkezinde bana girişir miydi, bu indirimli ürünün kapısından bile giremeyeceği kadar gururlu AVM'de beni, geçmesi muhtemel ünlülere ve jet sosyetenin tanınmış simalarına rezil eder miydi? Bunun düşüncesi dahi beni korkuttu. Şamdan dergisine röpörtaj veren bir iş adamının, gördüğü en trajik, ya da en komik olay sorulduğunda 'Sarışın 1.90 lık bir adamın bıyıklı sıska bir adamı dövüşü'nü anlatması olasılığı aklımı yerinden oynattı. Susarsam dövmez, ama konuşursam ve bu konuşma esnasında ağzımdan yanlış birşey çıkarsa beni komaya sokar sokar çıkarır diyip ben de susuşuna dahil oldum.

Oktay araba kullandığı zamanlarda dahi konuşurken yüzüme bakacak derecede nazik, adab-ı muaşeretten nasibini almış bir adam olmasına rağmen karşıdaki ormanı seyrine devam ederek 'Sen ne biçim bi adamsın?' dedi. Ehheh diye güldüm. O gülmüyordu, devam etti: 'Ulan azıcık da mı üzülmüyorsun? Kaç zamandır peşinde olduğun kız evleniyor lan. Hiç mi aklından geçmiyor gidip ya herro ya merro hissiyatını dökmek? Kalkmış düğün alışverişi yapıyorsun, reşadiye için benden borç istiyorsun. Yarın düğünde de halay başı olursun sen, damadı gerdek odasına ağzına baklava tıkıştırıp sırtına vura vura sokarsın. Ben senin bu batılılığından korkmaya başladım. Batının ahlaksızlığı derken biz pornoyu kastettik mark dorsel ne yaptıysa izledik. Sen huyunu suyunu almışsın. Senin bu yaptığını Tarık Akan yapmaz be!'

Marc Dorcel Reyiz

'Ajan karalar bağlarım bağlasam. Hatta gel beraber bağlayalım, zira aslında bağlayasım var. Ama karalar bağlar, düğününe nişanına gitmezsem onda gönlüm olduğunu anlar. Çoriskli. Hem sadece katılıcam düğününe, takıcam nede karar kılarsam artık reşadiye olur, 100 aöyro olur- bakıcam durumuma göre, eksikli de kalmıycam anlayacağın. Sonra pastamı yiyip kalkıcam. Hatta pasta çikolatalı değil de meyveliyse onu da yemem.'

Oktay sinirlendi yine. Susarsam daha iyi olacağını biliyordum. Şimdi seri yumruk ve diz darbeleriyle zıbartılmayı bekleyen ürkek, ıslak bir çocuktum (Bu son cümleyi yazınca insan edebiyatçı oluyor. Ben de oldum.) 'Kalk gidelim söyleyelim kıza böyleyken böyle, şöyleyken şöyle diyelim. Anlat meramını. Elinde kaybedeceğin birşey yok, en azından bilsin. Kazanırsın durduk yere belli mi olur. Pilavdan döneceği varsa kızın, bunu bekliyorduysa da dönsün. Kaşığı kırılırsa, çeyizlik takım bozulur, atarız onu. Biz ona alırız Hisar'dan bilmem kaç parça şeyi. Nikah şahidin olarak bizzat ben hibe ederim.' diye teklifselce bir öneri sundu. Ben de kendisine  elimde çift kişilik, ikinci kategoriden davetiye olduğunu, sahnenin bu kategoriden de netçe seçilebildiğini, düğünün yemekli olduğunu, en kötü ihtimalle pasta gelende salondan ayrılacağımızı belirterek düğüne gelmesi önerisini sundum. Benim ikna kabiliyetim olmadığından ivedilikle reddetti bu önerimi. Bense onun önerisini çatal bıçak takımına ek olarak bir çamaşır makinesi, bir de buzdolabı karşılığında kabul ettim. Güzel pazarlık yapmıştık. 3D Tv'yi almaya ikna edememiştim ama olsundu.

Bir sigaranın koskoca 10-12 fırtında susmuş, son 3-4 fırtında kararlar almış, kaleler yıkmış devletler kurmuştuk adeta. Hedef mağazamız değişmiş, artık ayakkabı dükkanlarına değil; tektaş satan, bizim gibi orta direğin anca vitrinine uzaktan uzaktan bakabildiği, ola ki tezgahtar vitrin önüne gelip de 'Buyrun içerde de modellerimiz var' dediğinde, 'Yok yok, biz baktık sadece. Kolay gelsiiiin' diyerek o imreniş dolu bakmasını bile yarıda kestiği, fiyatlara verilen tepkinin Celestine Babayaro isimli güzide zencinin kulaklarını çınlattığı pırlanta dükkanlarına bakıyorduk artık. Oktay, gezdiğimiz mağazalarda cidden beğendiğim bir tektaş ürününü fiyatına bakmaksızın almamı, şimdilik ödemeyi kendisi yapacağını, benim ilerde çalışıp kendisine ödeme yapabileceğimi söyledi. Adamdı.

Bir sürü dükkan gezdik, sonunda en çok modeli barındıranına girdik. O kadar çok model bir aradaydı ki. Dakikalar geçtikçe, maksimum 4-5 dakikada alışverişini tamamlayan bünyem karar verme konusunda yaşadığı sıkıntı nedeniyle fenalaşmaya başladı. Sonunda Oktay'ın bacağına sarılıp ağlayarak 'Allahını seversen bi çeyrek alıp gidelim, karar veremiyooeaamm' diye hüzünlendim. Dükkan sahibi anlayışlı adammış, cebinden çıkarıp 10 tane 1 liralığı tezgahtarın eline verdi ve benimle ilgilenmesi için uyardı. Alışverişe Oktay devam ededursun, tezgahtar beni masaj koltuğuna götürdü. Tezgahtar kız, çalıştırmadığı masaj koltuğunda oturarak kızını mı torununu mu ne sikimi bekliyorsa işte bekleyen yaşlı teyzeyi yerinden güç bela kaldırıp beni oturttu masaj koltuğuna. İlk lirayı hazneye yollayıp beni masajlatmaya başladı. Ben anlattıkça hafiflerim düşüncesiyle, gizli öznesi olduğum hikayenin tümünü şık giyimli tezgahtar kıza gözlerimi kapatıp anlattım. Fakat anlattıkça hafiflemeyi bırak ağırlaşıyordum. Gözlerimi açanda yaşlı teyzenin kucağıma oturduğunu farkettim. "Karfur'da da dondurmasından, sucuğuna, çorbasından çayına bissürü tattırıyollamış" diyip kandırdım onu, gitti. Gözlerimi açtığım için tezgahtar kızın da gayet güzel olduğunu farkettim ve 'Yau ben var ya o kızı aslında sırf elde etmek için istiyorum, yok nedir bilmem ben, zira tek çocuğum, kahvaltıda sucuğu halka halka doğrardık var sen düşün' diye durumu düzeltmeye, kendimi aslında kalbi boş, kısmetini bekleyen bir playboy'a çıkarmaya çalıştım. Başarılı oldum olmadım orasını bilemem. 10 liranın 7sini harcadığımızda ben sakinlemiştim, Oktay'ın yanına dönmek istedim. Dükkana dönerken yolda yumuşak şekerci gördüm, sağolsun kalan paramızla bana 3 liralık da şeker aldı. Ağzımda yeşilli morlu yılan şekerle dükkana girdiğim sırada kredi kartı kullanmayan Oktay mavice bir balyayı üsüü süüsü süsüü diye sayıyordu. Sayımı bitirdikten sonra mağaza sahibine yeterli meblağı verdi ve yükte hafif pahada ağır paketimizle dışarı çıktık...

Baya yosun yetişiyormuş yüzük içinde. Hoş...

(Edit: Yazı uzun olunca okunmuyor diye burada kesim yapıyorum. Devam edeceğim ikinci yazı olacak bu da. Muhtemelen haftaya: Final)

(Edit2:  Fonda da Jay Jay Reyizson'dan So Tell the Girls That I am Back in Town)

Lana del Rey "He!" Dese Seni Unutabilirdim Zalımey

'İyi misin?' dedi. Bir kere olsun işaret parmağımla dokunabilmek için varımı yoğumu vereceğim, kuğularınki gibi uzun boynunu sola birkaç derecelik açıyla yatırarak. Sedat Bucak'tan büyük olmasın ama büyük gözleri, üzerlerindeki kaşların halinin de etkisiyle endişeli gibi, üzüntülü gibi olmuştu. Gözlerine birkaç saniyeden fazla bakamıyordum. Medusa'm kurbann olaaaam! Zira belli bir süre sonunda ağzımı açmaya, ses tellerimi tiretmeye teşvik ediyordu bakışları. Ağzımı açtığım takdirde söyleyeceklerim malum. Ve malumat yasaklı. Neyseki iyi bir susucuyum da bugüne dek tek kelime etmedim. Zaten al bir arkadaşımı, bir tanıdığımı karşına, 'Anlat Demirbey'i.' de. Tek kelime edemezler, Benim özetim bile tek kelime etmiyorken, benim ağzımı açıp tek kelime edememem anormal değil.

Cibiş cibiş olan gözlerimi kırpıp bir yandan da başımla onayladım 'iyiyim' manasında. Bakışımı bakışından çekip kolumdaki kıllara çevirdim. 'Garip aslında. Alnımdan çıkmıyor, buradan çıkıyor. Parmağımın ucundan çıkmıyor, buradan çıkıyor.' diye düşündüm. Onun bakışı ise benim bakışımdan kurtulmasına rağmen hala surat nahiyemde dolaşıyordu.

'Sen iyi misin?' diye sordum. Soru işaretine geldiğim sırada gözlerimi kolumdan gözüne çevirdim. Bu sefer o kaçırdı gözlerini pencereye doğru. 'Harun...' dedi '...az görüşüyoruz, hatta neredeyse görüşemiyoruz Harun'la. Çok fena! Kem açıyoruz karşılıklı.'. Kem açma diyince çağrışımla çalışan kafam mis kokular saçan vücudunun çırılçıplak, hadi olmadı iç çamaşırlarıyla bilgisayarın önünde hareketler sergilediğini  düşündü. 'Harun'un babasının ormanını sikeyim!' dedim. İçimden dedim. Dikkatim dağılsın, dimağım açılsın diye etrafa bakınmaya başladım. Hatta sağımdan geçen bir yılan gördüm. O, herhangi bir kız olsa dirseğimle dürte dürte 'Tısss! Yılanı kes!' diye yanımdan geçen yılanı gösterir, bu yılan hakkındaki fikirlerini benimle paylaşmasını beklerdim. Aklımı yılanda bırakıp masaya döndürdüm fikriyatımı.

Kadın olsam trip esnasında yaklaşık böyle birşey olurdum.

Fikriyatımın bu uzaklaşıp geri dönüşü yaklaşık bir dakika kadar sürmüştü. Bir dakika kadar susmuştu, susmuştum. Susuşmuştuk. İşteş fiillere geçişimiz uğruna kendisini halaya davet etmek isterdim. Cansever'e olan sevdamdan vazgeçmesem, Cansever başka kollarda aşkı arama hevesine girmiş olmasa şimdi terden sırılsıklam olmuş bedenlerimize giydiğimiz ceketlerle halay çekiyor olurduk. Ama O, batıya bakan yüzümüzdü. Yabancı biri  ülkeye girecek olsa, karşılama heyetine seçilebilecek derecede batılı, çağdaş duruyordu. Bu nedenle bu coşumumu halayla kutlayamadım. Batının eşli danslarına ilgim olmadığından kutlama hevesim içime kaçtı. Yetmezmiş gibi O da içime kaçan hevesimin ardından tıpaladı beni. Harun'u anlattı da anlattı. İyi bir susucuyum demiştim ya hani, dinledim de dinledim. Hiç 'O değil asıl öbürü var bak şöyle...' diye sözü devralmadım. Adeta Harun'la ilişki yaşadım, Harun'a kem açtım, Harun'u 'Seni düşünüyorum' manasında çaldırdım, Harun'a 'Hastayım' dedim, Harun tüm diğer erkekler gibi hastayım diyen kızın cayır cayır regl olduğunu bildiğinden Harun'u üstüme titretemedim falan. Harun'la çıkar olmuştum 15 dakikada. Öyle bunaldım ki, kalkıp masadan cep telefonunu alıp Harun'a trip atacak kadar girdim ilişkinin içine, Harun bana kötü davranıyormuş gibi hissetmeye başladım. Benim devasa derdim, O; bana yetiyorken ek hesap açtım dert haneme , ek dert sahibi oldum. Ben Harun'u arayıp çocuk sesiyle konuşmaya yeltenecek gibi oluyordum ki telefonu çaldı. Açmadı. Açmadım. Açmayıştık. İşteşlerimiz git gide çoğalıyor, Harun da olmasa sevgili olacak gibi oluyorduk. Ama Harun aramızda yatan çocuk misali ürememize engel oluyordu.

Çalan telefonun dikkatimi bir kez daha dağıtışıyla ben çevremi düşünmeye başladım. Önce bi "Tüm çevrem çift doldu laaan. Düğün mevsimi de geliyor, ver elini çocuklarla ortaklaşa kullanılan bekarlar masası!" diye duygulanır gibi oldum, sonra bu çevremi düşünme konusuna filtrasyon uygulayıp sadece erkek olan çevremi düşünmeye başladım. Kız arkadaşı olsun olmasın isimleri kafamda sıralıyor, olası bir Harun dövme olayına kim gelir kim gelmez diye takım çıkarıyordum. Emin geldi aklıma sonra. "Eminciğim yarın Harun dövücez, hızımızı alamazsak bir de Tolga dövelim ne dersin" diye çağdaşça bir teklif sunsam hayatta gelmezdi. Ama " Emin la! Ne diycem, bak! Yarın Dikmen'de 8-9 arası Harun dövücez. Adam eksik, var mı sınavın kunavın, gelir döver misin sen de? Bizden sonra dayak atacak yokmuş, o yüzden biz ısınmışken, takım da toplanmışken bi de Tolga dövelim diyoruz canısı, gelirsin he mi?" desem Emin iki eli kanda olsa gelirdi. Emin halı sahayla şarj olan bir arkadaşımdı. Benim bi kutu sigaradan çok daha ucuza adam siktirebileceğim bir çevrem vardı.

(Edit: 1 tur daha devam edeceğim yazıya ilerleyen günlerde. Soundtrack ise Ceviz Ağacı olmasın mı?