CLAP ALONG

Neler yazıyordum ben böyle? Her yazar gibi verem olacağım günü dört gözle beklerken aptallaşarak ölmek de nereden çıkmıştı. Son yazımın iskeletini oluşturmak için karalamalar yaptığım kağıdı bir kez daha aldım elime ve okudum:

"...Tamam yol güzel, yolculuk güzel, Müjgan güzel. Güzel olmasına güzel de herşey. Ya Müjgan kitlerse ses tellerini, tek laf etmezse bana atomik floresans spektrometresinde 1 ppb'lik standartların okumasını gayet güzel yapabildim. Yine de 200 ppt gördüğünü söylüyor Ali abi. Ama software üzerinden yapılan kalibrasyonda sistemin kabul ettiği minimum konsantrasyon 500 ppt. Müşteri manuele bakıp, vaad edilen 10 ppt'leri 100 ppt'leri görmek istediği takdirde ne yapacağım?.."

Piii diye yüzümü ekşittim. Açık seçik, iş hayatım yüzünden diğer yeteneklerim körelmeye başlamıştı. Aklım fikrim işteydi. Kendimi dinleyip ortaya bir hikaye çıkardığım şu dakikalarıma bile girmeye başlamıştı hafta içlerine sığmak bilmeyen, bir türlü bitmek bilmeyen işler. Aslında bunu bir yıl önce anlamalıydım. Probis'i ağzıma bütün sokup sokamayacağım hakkında girdiğim iddiada yenildiğimde suçu Probis'lerin üzerinde ArGe yapan, canım bisküvinin boyutlarını değiştiren gıda mühendislerinde aramıştım. Şimdi anlıyorum ki Probis hala aynı Probis. Çapı da değişmedi.

Ben değişiyorum.

Son altı aydır, hafta içi mesai bittiğinde Çakmaktaş misali 'Yaba Daba Duuu' nidasıyla eve yol almak yerine oturup iş hakkında muhabbet etmeye devam ediyorum. Bazen yarım saatlik sohbetler, bazen iki-üç saatlik...

Beni bilirsin, çabuk parlar tez sönerim. Hemen o anda karar verdim. Haftada bir gün de olsa benim, bana ait olan bir günüm olacaktı. Haftanın günlerini bir bir düşünüp kıyasladığında en uygunu Pazar gibi gözüküyordu. Uzanmakta olduğum yatakta kafamı sola çevirip takvimi kontrol ettim ve maalesef bu şapşahane kararı aldığım gün de Pazar'dı. Gitti cıncık gibi sabahım, öğlenim, neyse gün bitmedi daha yaşasan yaşanır dedikten sonra hemen kafamı işten güçten boşaltıp kendi günüme geçmek için yataktan kalktım.

Doğruca banyoya gidip sıçtım. Sonra yıkandım. Koşarak salona geçip Nergis'i okşadım, Nergis'le konuştum biraz. Konuşmanın sonlarına doğru Nergis'in saksısını değiştirmek için aldığım toprak geldi aklıma. Hemencecik Nergis'i yeni evine taşıdım. Oyuncak vitrinimde yolunda gitmeyen bir şeyler var mı diye kontrol ettim. İyi  ki de etmişim. Misafirlerden biri yine Batman'in düşmanlarına doğru duruş açısını değiştirmiş. Robin, düşmanlara karşı gözü kara şekilde dururken Batman efendi dönmüş yüzünü salonu izliyor. Olmaz efendim, olamaz. Salondan çıkarken orada işimin bitip bitmediğini kontrol etme maksatlı giriş kapısının eşiğinden dönüp içerideki eşyalara bir göz attım. Ulan bu koltuğa da para verdik, götümün yüzünü görmüşlüğü yok diye düşünüp geri salona girdim. Kırmızı tekli koltuğuma oturdum. İndim halıda yuvarlandım. Duvardaki tablolara 'Hmmm hmmm' diye ünlemleyerek bakındım. Haftada bir bunu tekrarlasam parasını hak eder bu möbleler de, iyi düşündüm diyip kendimi kendime övdüm. İşte şimdi salonla işim bitmişti.

Salondan antreye çıkar çıkmaz yerde duran kedi mamasına takıldı gözüm. Yaklaşık 15 gün önce aldığım ama bir türlü fırsat bulup da sokaktaki kedilere dağıtamadığım mama... Üstümü değiştirmekle vakit harcamadan bir koşu aşağıya indim ve pisi pisi diye bağırarak mahalle kedilerini yanıma davet ettim. Ne gariptir ki neredeyse kediden asfaltın görünmediği sokağımdaki kedilerin hiç biri iştirak etmemişti bu davetime. Amerikalı dostum Phil'in kedileri çağırma şekli olan 'Pusi pusi pusiiiii' diye bağırdım. Hangisi gelse kabulümdü. Fakat ne kedi ne de pusi gelmişti. Apartmanın giriş merdivenlerinden üç tanesini inip kafamı sokağa çevirmemle beraber bir köpek çetesinin beni fark etmesi bir oldu. Donuk bir şekilde durarak dikkatlerini benden çekmelerini bekledim. Fakat hepsi bakışlarını üzerime mıhlamış, adeta beni tartıyorlardı. Ses çıkarmadan çömelmeye çalışırken içlerinden bir tanesi vof diye vofladı. Voflamanın ardından hepsi üzerime doğru koşmaya başladı. Yarrağı yemiştim. Sokağa doğru mu yoksa apartmana doğru mu kaçsam ikileminden birkaç milisaniyede kurtulup apartmana doğru yöneldim. Kapı kapanmıştı. Cebimden anahtarı hızlıca çıkartıp kilide soktum, kapıyı açtım, içeri girdim ve buzlu camın arkasında şimdi emin olmadan söylesem de üç köpeğin patilerini gördüm. Köpek başına 250 gram kaba et bırakacak olsam benden geriye bir şey kalmayacaktı. Ucuz yırtmıştım. Sokak köpeklerine selam vermek adam olmaya çeyrek var demekti ustaya göre ama ben yapamıyordum işte. Sahipli köpekte değil de yalnız sokak köpeği derdim. 'Baba! Tut da seveyim..' diyen gerizekalı çocuklardan farkım yok konu sokak köpeği olunca. Demek ki henüz çeyrekten fazla var adam olmaya...

Tırıs tırıs yukarı çıktım. Odama geçip 'Ulan manzaralı evim var diyorum, haftada bir iki ya bakıyorum ya bakmıyorum şu canım güzelliğe.' diyerek camı açtım ve boğaz manzaramı seyre koyuldum. Apartmanın bahçesinde toplanmış kedileri de işte bu manzaraya doyum esnasında farkettim. Hemen kapıya bıraktığım kedi mamasını aldım ve çocukluğumda taso ve futbolcu kartlarında yaptığım gibi kedi mamasını kapış kapış yaptım. Doydu garibanlar. Sevindim. Çok kısa sürede çok şey yapmıştım. Uzun zamandır olmadığı kadar da mutluydum.

Telefonum çaldı. Arayanın o olmadığını bildiğim için açmadım. En sevdiğim şarkıları düşündüm. En sevebileceği şarkıları düşündüm. Bir liste hazırladım bilgisayar başında. Uyumak için uygun gördüğüm saate henüz dört buçuk saatim vardı. Ve dört buçuk güzel müzikli saat hazırlamıştım kendime. Konyağımı açtım. Konyak bardağım olmadığı için pet bardağa koydum canım meşrubatı. Sigara çektim çıkardım paketten bir tane, paketi de bir uzanmalık mesafeme aldım ki hiç yerimden kalkmadan sonlansın bu gün. Kağıt kalem hazırladım yanı başıma ve bir kitap çekip çıkardım kütüphanemden, daha önce imkan bulup da okuyamadığım.

İki yıldır kendime ait bir günüm olmamıştı. İlk kendi günümü memnuniyetten salyalar saçarak bitirdim. Gün sonunda elimde yeni evinde bir Nergis, karınları doymuş bir sürü kedi, güzel notalara doymuş biri kepçe diğer normal iki kulak, bir adet sıfır kelimelerle O'na yazılmış yazı ve yeni öğrenilmiş bir kitap vardı.

Yalnızdım ama mutluydum.

Pide kutusunun üzerindeki "Afiyet Olsun" yazısına teşekkürler dedim, elektrikli battaniye üzerindeki "İyi geceler" yazısına sana da dedim.

Sana da..

Edit: Soundtrack Pharell Williams. Şarkının 24 saatlik bir başka klibi daha var (24 saatlik ilk müzik videosu). Merak eden buraya--> http://24hoursofhappy.com/
İkinci soundtrack de küçük olduğum zamanlardan. Güzel zamanlardan

Bu Sefer

Yenilmek, kaybetmek hiç umurumda değil. Yenilmekten, kaybetmekten insan doğası gereği nefret ediyorum ama yenilirken-kaybederken yaptıklarım çok daha mühim benim için.

Beşiktaşlılık da var serde.

Ya benim yapım, genlerim buydu ve ben buna uyan Beşiktaş'ı seçtim. Ya da Beşiktaş'ı seçtim ve körle yatan misali şaşı olup kalktım, Beşiktaş'a benzedim gün be gün.

Fazla uzun bir yaşam dilimini geride bırakmadım henüz. Ama şahitlerim var ki çok görkemli kaybedişler sığdırdım geçtiğim yirmi altı seneye. Her kaybedişimde de bir öncekinden daha fazla çırpındım. Kayıbım sonrası daha bir güzel gülümseme oturdu sevimsiz ağzıma.

Son kayıplarım ailemin iki büyüğü oldu. Ardından da işimle ilgili bir hususta güzel kaybettim. Aile büyüklerim konusunda içim rahat, onlarla buluşacağım günü bekleyebiliyorum yüzümde gülümsemeyle. Sevdim, sevildim. Küçüklüğümün gerektirdiği şeyleri layıkıyla yerine getirdim. Yani kaybettim ama lezzetli kaybettim. İş konusunda ise çok çok uzun bir müsabaka içindeydim. O kadar uzun ki, kaybetmem gereken başka şeylere vakit ayırıp da ağız tadıyla kaybedemedim. Fakat bu sefer değişik bir şey oldu ve her zamankinin aksine mücadele bitip de kafamı skorborda çevirdiğimde bir parçası olduğum tarafın kazandığını gördüm (in the tabelaeae). Ne güzel kaybetmiştim oysa. Her şeyi denemiş, her olasılığı kurcalamıştım ama kendimi mağlubiyetten çekip alamamıştım. Ne olduysa olmuş, tabelaya üstünlüğümüz hakim olmuştu. 

Alışmamış götte don durmuyor. Takımın galibiyetindense bireysel hüsranıma odaklanıp ızdırabımı yaşıyorum misler gibi. İki duble viski içtim takımımın kutlamasında. Kendi mağlubiyet kutlamamda ise yalnızca bir paket sigarayla birkaç şişe bira sığdırdım keyfî sabahlamama. 

Kayba, kaybedene, kaybedişe bunca methiye düzdükten sonra çok abes duracağını bile bile, tükürdüğümü yalamaktan nefret etmeme rağmen utana sıkıla söylemek zorunda olsam da söylemeliyim ki bu sefer kazanmak istediğim bir mefhum var. Kaybetmek elimde, istesem on dakika içinde görkemli bir şekilde kaybederim zaten ama dedim ya "Bu sefer...". 

Tek tesellim Baba Hakkı, Süleyman Seba, Vedat Okyar, Rıza Çalımbay gibi büyüklerimin yolundan sapmadan, güzel kaybettiği gibi güzel de kazanan Beşiktaş gibi  kazanma mücadelemi veriyor olmam. Hayat yahut memat gibi iki mühim hadise dahi olsa verdiğim mücadelenin ucunun çıkacağı sonuçlar, şerefimle oynayıp hakkıyla kazanayım istiyorum.

Edit: Soundtrack ->

Yiğido Yaşam Koçluğu Ltd. Şti.

Uyandım. Yatağın sol tarafından ayaklarımı uzatıp bir süre oturarak bekledim. Mesanem doluydu. Ayağım yere değer değmez soğuktan irkildim. 'Ördek olsaydı keşke be, şimdi ne güzel, ılık ılık içeri gitmeme gerek kalmadan işerdim.' diye düşündüm. Sonra vazgeçtim. 27 yaşında ördeğe özenmeye başlarsam en geç önümüzdeki sene peynir över, domates över, eski bayram över hale gelirdim. En güzel çiş gidip tuvalete yapılandır dedim ve banyoya gittim. Az önceki düşüncelerime tamamen tezat olacak şekilde, adeta bir dede gibi aşırı gürültülü bir şekilde şorlatarak kuburun ortasına ortasına ver ettim idrarı. Bu çalışmam işe yaramıştı. Döndüğümde uyandığını gördüm. Yatağın sağına dolaşıp perdeyi açtım. Gün ışığı Batman çağrısının göğü aydınlattığı gibi aydınlattı yüzünü. 'Günaydın' dedi. 'Irzını siktiminin gezegeninde dengelerin amına koyduk modern olucaz, uzaya çıkıcaz diye. Yine yağmur yok.' dedim. 'Çok romantiksin.' diye beni bana övdü. 'Yıkanacak, içecek su bulamıycaz, sen daha yağmur altında el ele yürüme düşünüyorsun tamblır kızı. Yok öyle dünya. Benim vücudumun üçte ikisi su. Romantizm ise belden aşağımın bir oyunu zaman zaman. Hangisi daha mühim? Bu kış yumuşak geçiyor. Yazın yarrağı yedik, benden söylemesi.' dedim ve bilgisayarı açıp başına geçtim. 

Odada o hariç her ne varsa ilgileniyordum da bir onunla ilgilenmiyordum. Ama güya erkekler anlayışsız. Devrilmiş yatmaya devam ediyordu yatağımda. Anla işte, git. Gitsene be kadın.

'Kahvaltıya gidelim mi?' diye sordu, 'Kahvaltıya git!' dedim. 'Bir şeyler yapar mıyız öğleden sonra?' dedi, 'Bir şeyler yap öğleden sonra.' dedim. 'Soğuk davranıyorsun.' dedi, cevap vermedim. 'Gidiyorum. Beni bir daha arama hayvan herif!' dedi, 'Selametle.' dedim. Ararsam da ellerim kopsundu.

Kapıyı ayı gibi çarparak gitti. Hayır yani bir şey yapacaksan bana yap. Ne istiyorsun ahşap, ağzı var dili yok kapıdan. İlla klip tadında çıkılacak evden. Dizilerde, filmlerde öyle görüldü tabi. Ulan ben kira veriyorum buraya. Bir müteahhit yapmış. Birisi gelip 'Alayım da kiraya veririm. Gelen kirayı bankanın kredi borcuna veririm. Yatırım olur hem.' demiş. Ben gidip emlakçıdan bulup tutmuşum. İnşaat işçilerinin 2 vardiya, güneşin alnında cayır cayır terleyerek binbir emek yaptığı şu yapıyı ne büyütüyoruz gözümüzde. Ev lan. Kapısı, camı, tuvaleti, gider boruları var. Şimdi camı sert çarpsan götün yemez, kırılır falan kesilir haftada bir kıllarını aldırdığın kolların. Başına iş çıkmasın. Gider borusundan ses çıkarmayı beceremezsin. Evde fırlatabileceğin vazo, şamdan ot bok da yok. Ha biliyorsun figürlerimden bir tanesini alıp yere göğe attığın takdirde tüm galaksiyi seferber edip intikamımı almaya kalkışacağımı. Elinde bir tek ne var? Kapı. Çarp tabi ya. Senin kapın değil ne de olsa. Yine de ben bir gram etkilenmedim. Ama aile apartmanı arkadaşım burası. Hastası var, çocuğu olan var, gececisi var. Ayıp.

Kot pantolon altına parmak arası giyen yaşam koçunu dinlemeyin

Telefonumu aradım. Bulunca da telefonla yaşam koçumu aradım. Alo diyerek açtı telefonu. 'Was machst du?' dedim. Hemen anladı dün gecenin olaylı olduğunu. Ne zaman bir pisliğe karışsam bildiğim üç-dört Almanca cümleyle giriyordum onunla olan konuşmama. 'Bu sefer kim?' dedi. Güldüm. 'Post mortem'le niye ilgileniyorsun ki? Sana beni Müjgan'a odakla diye şarap alıyorum ben. Ne kadar başarısızsın. Sivas'ın yüz karası!' diyerek aşağıladım elemanımı. Pazar sabahına mobbing'le uyandırdım yiğidomu. 'Gerizekalı, çık gel çabuk, kahvaltı yapalım. Yeter Müjgan'ın ardından düştüğün. Bu sabah bu işi bitiriyoruz.' dedi. 

'Çimen?' dedim.

'Çimen!' dedi.

'Çimen?' diye tekrarladım.

'Gerizekalı. Ben de onu diyorum işte.' dedi.

'Yiğidom ya, Maradona'dan sonra en on numara sensin.' dedim gülerek.

'Gerizekalısın.' dedi.

Haklıydı.

Edit:  Klip, yazıyla uyum içinde "Calvin Harris'ten Bounce"

Yanlış Yalnız

      Orhan'ın düğününün üzerinden henüz 5 ay geçmişti. Kış vakti gelmiş çatmış; Orhan, henüz eski arkadaşları olan bizlerin giremediği 'Dünyaevi'ne çoktan alışmıştı. Eskiye kıyasladığımızda artık nadiren gerçekleşen buluşmalarımızda Orhan'ın ayak ucuna, yerdeki kilimin üzerine tünüyor; adeta bir Alp Dede'yi, adeta bir Fethullah Gülen'i dinliyormuşçasına Orhan'ın Dünyaevi tasvirlerini, hikayelerini dinliyorduk. 'Akraba gezdik' diyordu, "Vay!" diye ünlemliyorduk. 'Double date'e gittik evlilerle' diyordu, "Hele hele" diyorduk. 'Altın da iyi arttı bu ara, takılanlar birdi bir buçuk oldu.' diyordu, "Maşallah" diyorduk. Orhan mutlu ve dahi mesuttu. Orhan hoşsa biz de hoştuk, gerisi mühim değil.

      Günlerden bir gün ki kendisi yılın ilk ayının ortalarına denk gelmekle beraber İstanbul o günün gecesinde tarihin en soğuk havalarından birine ev sahipliği yapmıştır. İşte o gün, sabahın kör vaktinde telefonum çaldı. Daha sonradan öğrendiğime göre o saatte arka arkaya telefon çalımları yaşanmış, o uygunsuz saatte aranan bir ben değilmişim. Herkesi arayan isim de aynıymış: Orhan.

      Telefonu binbir güçlükle buldum yatağın içinde. Benim sesim ne kadar uykuluysa, Orhan'ın sesi de bir o kadar heyecanlıydı. Bir sürü şey söyledi 3-4 dakikalık konuşma boyunca. Ben, huyum olduğu üzere dediklerinin hepsini unuttum ve uyumaya devam ettim. Neyse ki bir süre sonra kapı çalındı. Kapıyı açmak için yataktan kalkmanız gerekiyor ve o yorgan üzerinizden kalktığı anda kombisi kapanmış evin dondurucu soğuğunu yiyorsunuz, ki bu da uyanmanıza sebep oluyor. Uyandım ister istemez. Gelen Tuncay'dı.

      'Hazırlanmadın mı sen daha?' diye sitemselce söylendi. Hazırım dedim. Git giyin çabuk 37 saatimiz kaldı dedi. İçeri gelmesini rica ettim. Afyonumun patlaması için de bir sigara yaktım. Yatağın ayak ucuna oturup saati sordum. Dört dedi. Ey em diye de ekleme yaptı. 'Senin Boğaziçi'li ağzını siksinler.' dedim. Küfürleşme ileri boyuta taşındı ve uykum açıldı. Tuncay, benim gibi değildi. Uykusundan telefon sesiyle uyandığında yaptığı konuşmaları hatırlayabilen bir arkadaşımdı. Orhan'ın eşinin iki günlüğüne iş seyahatine çıktığını ve Orhan'ın bu iki günlük süre zarfı içinde bize ihtiyacı olduğunu anlattı. Bu nedenle iki günlük sürenin her saatini hatta her dakikasını Orhan'ımıza hakkıyla, neşe ve huşu içinde, yer yer çıldırtarak yaşatmamız gerektiğini belirtti.

     'Uykum var.' dedikten sonra sigaramı küllüğe iyice bastırarak söndürdüm ve izmaritin sönük ucuyla küllerin hepsini bir yere topladım. 'İstersen kalabilirsin. Giymen için bir şeyler verebilirim.' dedim. 'Gelmiyor musun? Orhan'ı yalnız mı bırakacaksın?' dedi. 'Hep yalnızız.' dedim.

Edit:  Soundtrack iki farklı şarkının birleşimi gibi duran Teenage Riot. Girişi ayrı, bitişi ayrı güzel..

Durun Hepimiz Kardeşiz

'Sen evlenmiyor musun?' diye sordum. Oğlan tarafına gümüşten tepsi içinde kahve tutması gereken parmaklarıyla Americano'sunun bulunduğu porselen fincana sarıldı. 'Senin gibisi çıkmadı ki karşıma.' dedi bakışlarını kahve fincanının içine daldırarak. 

Beni de o terketmişti oysa. Hatırlatayım mı diye düşündüm. Olan olmuştu. Daha fazla eşelemeye gerek yok diyerek vazgeçtim bu düşüncemden. Bugüne dek kimseden ayrılmadığım için beni terk ettiğinden emindim. Ben, ayrılmak istediğim zaman önce karşımdakini kendimden soğutur, esas Demirbey'i bir köşeye saklar ve bambaşka biriymiş gibi davranır böylece karşı tarafın beni terk etmesini sağlardım. Ama o ciddi ciddi benden ayrılmıştı. Hiç beklemediğim bu ayrılık karşısında, Soner Arıca kliplerine göz kırpan performanslarla hüzünlenmiş, isyan etmiş sonra durulmuştum.

'Sen?' dedi. Ben, cümle tüm öğeleriyle kurulmadığı zaman anlayamayabilen düz bir adam olduğumdan sesimi çıkarmadım. Fakat öznenin ardından diğer öğeler gelmeyince 'Evet?' diye sorumsal bir ses tonuyla devam etmesini istedim. Sanırım o da cümlenin sadece kullanılan öğelerine dikkat ediyordu. Benim evlenmek üzere olduğumu çıkardı cevabımdan. 'Vay be sen bile evleniyorsun. Desene Demirbey'i de kaptırdık. Bir ben kaldım evlenmeyen.' diyip içini çekti. 'Bile' vurgusuna takılmamak için ojesine, yüzüklerine kaydırmaya çalıştım dikkatimi. Neden evlenmeye bu denli hevesli olduğunu sordum. Çocuk istiyormuş garibim. Dedim bende sperm gani. Dökeyim bir tas istersen. Güldü. Güldüm. Gülüşmüş olduk. Ağır Roman dedim. Sonra da sessizce kahvelerimizden birer yudum aldık. Yemekle içmekle çıkmayan ruju vardı anlaşılan. Bense her yudum sonrasında peçeteyle bıyıklarımı temizlemek zorundaydım. Bakışlarını camdan bana çevirdiğinde hala ona bakıyordum. 'Ne var?' dedi gülerek. 

'Yapayım mı sana çocuk?' diye tekrarladım. Saçmalamamamı söyledi. 'Saç malanmaz taranır.' diyip ehehe mehehe diye gebeş gebeş güldüm. Seks olasılığı kanı beynimden başka yerlere götürünce okuduğum kitaplar, izlediğim filmler, dinlediğim müziklerle altyapısını hazırladığım kültür dolu şakalar yerini ilkokul ikiye giden çocuk kafasından çıkan şakalara bırakıyor. 

Evlilik

O günden sonra yanımda hoşlandığım bir kız varken asla gereğinden fazla konuşmadım. 

Evlilik?

Yapmadım. Yapacağımı da sanmıyorum. Star Wars Türk yapımı bir film olsa Skywalker yerine kullanılabilecek derece karizmatik olan soyadım diğer aile fertleri tarafından devam ettirilirse de yapmam.

Çocuk? 

Yapmadım. 

Çiçek besliyorum evde. Adı Nergis..


Edit: Soundtrack no:1

Soundtrack no:2

Demirbeyin Bıyıkları 200. Yazıyı İftiharla Sunar

Bitiremediğim pizzanın kalan dilimlerini içine koyduğum poşet elimde kapıyı tıklattım. Açan Alpay Erdem'di. Ben daha merhaba bile dememiştim ki o,
'Amatör günlerimiz Salı akşamı. Güle güle.' dedi ve ben birşey diyemeden kapıyı kapadı.

Benden 13 yaş büyük olan kuzenim sayesinde henüz 8 yaşında başlamıştım mizah dergilerini okumaya. O kapı suratıma kapatıldığında ise 17 yaşındaydım. O gün; dokuz yıldır çizimlerini, yazılarını okuduğum adamları görmek, onlarla tanışmak için çalmıştım o kapıyı. Kapının sadece on-on beş saniye açık kalması bu nedenle büyük bir yıkım olmuştu. O kapıdan amatör çizer olarak giriliyorsa, ben de amatör çizer olarak girecektim. Ve sonrasında çizer olup, bir daha çıkmamacasına içeride kalacaktım.. En azından o dönemde bi anlık hırsla kendime koyduğum hedef o olmuştu.

Kalem tutmaya dair yeteneğim olsa, yazım düzgün olurdu. Ben, daha harfleri zar zor kağıt üzerine işlerken kalktım o kalemle insan, hayvan, obje çizmeye yeltendim. "Zorla bir şeyler değiştirilebilir mi?" sorusunun cevabı karikatürle ilgilendiğim dönemle baz alınarak cevaplanırsa: 'Evet.'. Şimdi bile ara ara çekmeceden çıkarıp bakıyorum schoeller kağıda yaptığım çizimlere. Gün sırasına göre eskiden yeniye incelediğim zaman görüyorum nasıl başladığımı, ne aşamaya geldiğimi. Mağara duvarına çizilen şeyler tadında başlayıp, Salih Memecan'ın ekmek yediği seviyeyi geçmişim. İktidar yanlısı bir tutumu da o çizgime eklesem şimdi bir yerlerde maaşımı hak ettiğimden fazla bir tutar halinde alıp gül gibi geçiniyor olurdum. Neyseki beynim henüz kontrolüm dışında değil.

Ve sonra bir gün, Metin Üstündağ'ın karşısındaydım. Ankara'dan kalkıp İstanbul'a iş göstermeye gitmiştim. İlk gidişim de değildi tabi. Hemen hemen her iki haftada bir piyasadaki mizah dergilerini kolaçan edip işlerim hakkında yorum almaya, yorumlar çerçevesinde kendimi geliştirmeye çalışıyordum. O gün de diğerlerinden farklı değildi. Her zamanki gibi o kalabalık içinde bekledim, bekledim.. Çizgisi gerçekten kötü olmasına rağmen bunu görmek istemeyenler, çizgisi harikulade olmasına rağmen mizahtan nasibini almamış olanlar ve bir de ne çizgisi ne esprisi yeterli olanlar.. Sıra bana geldiğinde elimdeki poşette bu sefer pizza dilimleri yerine işlerim vardı. O günkü amatör günü inceleyicisi MetÜst, işlerimi incelemeye başladı. Hatırlıyorum, tam yedi tek çizim, bir de vinyetle süslediğim yazı götürmüştüm göstermek için. Çizimlerden birini inceleyip bir diğerine geçmesi arasındaki süre beni gerecek kadar azdı. Vinyetli yazımı ise en sona koymuştum. Çizimlerle işi bitip de yazıya geçtikten sonra işler değişti. Yazıya ayırdığı süre oldukça tatmin ediciydi. Yazıyı atlamadan, es geçmeden okudu ve bitirdi. Kafasını yazıdan kaldırıp 'Önceki işlerine kıyaslayacak olursam.. Çizimin gelişiyor, evet. Ama yavaş bir şekilde... Kızmaca alınmaca yok, bence bileğin hiç bir zaman anlatmak istediğini anlatmana yetecek kadar iyi olmayacak.' dedi. Sinirden, dudaklarımı ısırmaya başlamıştım. 'Farkında mısın peki?' diye devam etti. Farkındaydım. Kaç tane fikiri, espriyi çöpe atmıştım bir kağıda oturtmayı beceremediğim için. Biliyordum. Ona da söyledim: 'Farkındayım abi.' (P.S. : Farkında falan değildim o gençlik ateşi yüzünden. Çizimlerin videosunu çekip youtube'a bile koymuşum. Baya övünüyormuşum aslında elimden çıkanlarla. Sadece çıkamayanların farkındaymışım.)

'Yaz o zaman.' dedi. Ve yazdığım şeyle alakalı fikirlerini söyledi. Dudaklarımı dişlerimin arasından bırakmıştım artık. Henüz bıyık bırakmadığım dönemlerdi. Yamuk yumuk gülümsüyordum sevinçten. Ve bu gülümsememi örtebilecek bir bıyığım da yoktu.

İşte ben, o gün bu gündür yazıyorum.

Hiçbir zaman için düzenli, haftada bir kısa öykü yazabilen bir adam olamadım. MetÜst'le görüşmemizden sonra dergiye hiç yazı götürmedim. İnsanların yazılarını paylaştıkları adresi, blogspot'u buldum. Kendime ait sayfamı açtım. Yedinci yılı geride bıraktım. Hala gerçek mi değil mi benim bile karıştırdığım, anlayamadığım şeyleri hikayeleştirip yazıyorum. Başlarda 20 yaşın verdiği heyecan ve agresiflikle, o yaşlarda aklımın fikrimin tek odağı olan seks temalı hikayeler yazarken şimdilerde yedi yılın birikimi Müjgan'lar ve kaybeden adamlar hakkında yazıyorum. İç bunaltmadan.. Her defasında da ekliyorum: Ama arkadaşlar iyidir.

İç bunaltacak bir şey yok çünkü. Ömrün bitişi mağlubiyete denk geliyor ve biz de elimizden geldiğince iyi oynayarak yenilmeye çalışıyoruz. Bir ömür hakkımız varken yediğimiz gollere üzülerek vakit kaybetmeye de gerek yok.

Bu yazıyı, 7 yıllık sürecin çetelesi olan 199 adet yazının başlangıcının nasıl olduğunun hikayesini anlatma amacıyla yazdım. Ve 200. yazı olarak çeteledeki yerine koydum. Buradaki 199 yazıdan herhangi birinin, herhangi bir cümlesine minicik de olsa tebessüm etmiş biri varsa, onun gülme kaslarından öpüyorum.

Yazmam için elime malzeme veren tüm Müjganlara, tüm arkadaşlarıma, tüm Harunlara ve başımdan gelip geçen yahut aklımdan gelip geçen herşeye ve herkese teşekkür ederim.

Edit: Güzel şarkının unofficial klibi. Görüntüler The Red Baloon filminden. Klip, kitabımın kapağının da fikir babasıdır aynı zamanda.

The Observer

                Yazıya nasıl gireceğimi dahi bilmiyorum. İçimdeki İngiliz kanına izin versem 'Well' diye girerdi ama burada ukalalık olur. Etrafımda olup biteni 0.25X hızda izliyor olmaktan yoruldum. Her mimik, jest, koku, fasikülasyon, bakış, ses.. Sizin önemsiz varsayıp kulağınızdan sokup östaki borunuzdan çıkardığınız kimi ses dalgaları, gözünüzden sokup burun deliklerinizden çıkardığınız adı neyse işte her şey kafamın içinde birikiyor. Gordon Milne'in veda maçı 22 Aralık 1993 tarihli Ankaragücü maçı değil mi? Yep, 2-0 beybim. Radyodan hangi oturuş pozisyonunda, nasıl dinlediğim bile dün gibi aklımda. Hiçbir şeyi unutamıyorum, hiçbir şeyi üstün körü değerlendiremiyorum. O yüzden şimdi anlattıklarımı okumayı sevmiyorsanız bile ilerde bir gün kendi çocuklarım, ya da kendi çocuğummuş gibi sevdiğim bir başkasının çocuğu için güzel bir hikayeci olacağım. Bu rahatsızlığın ucunun güzel bir yere çıkması için öyle umuyorum ya da. Hoşçakalın..